Verjaardag

‘Visite, visite, het huis vol visite’, zo zong in 1980 Lenny Kuhr, tezamen met Les Poppys. Juist die zangeres van het winnend Eurovisiesongfestivallied in 1969 ‘de Troubadour’.

Onverbrekelijk zijn ze met elkaar verbonden; viering van een verjaardag en visite. Ook het zingen van het lied ‘Lang zal ze leven’-hoe vals dan ook- hoort tot een van de bindende elementen. In de deuropening, gang of hal wordt het lied al vaak door de gasten voor de jarige aangeheven. De moderne versie in het Engels: ‘Happy Birthday to you’. Ook in andere talen komt het langs, meestal bij de jongere generaties, die het ‘lang zal leven’ maar uit de tijd of gedateerd vinden. Zij werken een hele potpourri af tot en met de Chinese vertaling. Voor oor en oog hoogst vermakelijk. Maar wat nu, als je in je cultuur niet gewend ben je verjaardag te vieren? Zelf niet eens weet, wanneer je eigenlijk verjaart?

Izif uit Benin weet pas van zijn verjaardag, van zijn geboortedatum, sinds zijn bezoek aan het IND in Ter Apel. Voor de overzichtelijkheid heeft de Nederlandse Rijksoverheid besloten om Vreemdelingen of per 1 januari of per 1 juli te doen verjaren. De registratie van geboorten in veel landen is slecht tot niet op orde; is zelfs vaak verloren gegaan door bombardementen, branden of oorlogen. Niet altijd bleek het papier geduldig.

Bij het passeren van de eerste bewakingspost, merkte een attente beveiliger op, dat Izif die dag 26 jaar geleden bleek te zijn geboren; het stond er zwart-op-wit; de samengevouwen papieren lieten daar geen twijfel over bestaan. Ik bracht hem de blijde boodschap over; hij keek me ongelovig aan; slaakte een kreet, die zijn verwondering kracht bijzette. Terwijl we de weg naar het hoofdgebouw aflegden, neuriede ik: ‘happy birthday to you’; hij verblikte noch verbloosde. Ik kon daaruit opmaken, dat dit lied hem, in ieder geval, niets zei. Toen ik naast hem op een lange bank in een hal was neergestreken, neuriede ik nog wat uit ons ‘neerlands verjaardagrepertoire’, maar een licht ging niet-zichtbaar- bij hem op.

Ook elders op de drukbezette bank werd niet op mijn zachte zang gereageerd; men keek op noch om. Nu geraak je ook bepaald niet in een feest-of verjaardagstemming, als je deze IND-locatie in Ter Apel, noodzakelijkerwijs, moet bezoeken. Treurnis tekent de gezichten, die asiel zoeken in dit kouwe-kikkerland; dit wil je niet zien. Misschien is het daarom, dat asielzoekers (ver)buiten de bebouwde kom een tijdelijk onderdak wordt geboden. Deden we dat niet ooit met lichamelijk gehandicapten? Met geestelijk gehandicapten? Met psychiatrische patiënten?

Ooit wel eens in Ter Apel geweest? ‘Dichtgeplakt met kranten’, zei mijn moeder zaliger; en dan hebben we het nu niet over het vriendelijk ogend Groningse dorp, maar over de huisvesting van wereldbewoners, die door oorlog of strijd, vete of twist, zich uit de voeten hebben gemaakt; op zoek naar veiligheid voor henzelf en hun kinderen. Een welkom hebben we ze niet geheten. Zittend op het toilet, bekijk ik mijn verjaardagskalender, oog in oog met een tekst van Loesje: ‘integreren gaat het makkelijkst als je welkom bent’.

Harry C.A. Daudt

-IWAG-

Interkerkelijke Werkgroep Asielzoekers Grave

(tekst + foto)

Raad van Kerken in Nederland | Koningin Wilhelminalaan 5 | 3818 HN AMERSFOORT | 033-4633844 | rvk@raadvankerken.nl

Site design: SyncCP; techniek: SiteCan