De Geest vuurt ons aan

De Raad van Kerken in Nederland heeft op 21 mei, tweede pinksterdag, het vijftig jarig jubileum gevierd. Ds. Iris Speckmann verzorgde daar een inleiding onder de titel 'De Geest vuurt ons aan'. Hieronder de tekst die ze heeft voorbereid. 

BIJDRAGE IRIS SPECKMANN ‘DE GEEST VUURT ONS AAN’
Ter gelegenheid van 50 jaar Raad van Kerken in Nederland

De Raad van Kerken heeft relatief jonge sprekers gevraagd voor deze 50ste verjaardag, stond in de aankondiging. En ik ben gevraagd om ‘staande in vandaag’ al een blik te werpen naar ‘morgen’, de toekomst. Daarbij mocht ik het ook wel wat persoonlijk maken, zei men. Nu, hoewel ik zo vreselijk jong ben ik ook niet meer, is mijn blik op ‘de toekomst’ sterk bepaald door een grote zorg om de aarde. Het rapport van de Club van Rome was al weer zes jaar oud toen ik geboren werd en ik was een jaar of 11 toen ik ervan hoorde. En hoewel een aantal voorspellingen van toen inmiddels een beetje zijn bijgesteld, heeft het mijn blik op de wereld behoorlijk bepaald. Er stonden diverse scenario’s in het rapport en het lijkt alsof wij mensen momenteel niet op de koers van de meest optimistische scenario’s zitten - integendeel.

Het verhaal over ijsberen die hun habitat verliezen en zeespiegels die stijgen, is geen vrolijk verhaal dat je graag op een verjaardagsfeestje vertelt. Maar als je mij vraagt naar de geest die waait over de wereld, en wat ik mij het liefste wens voor de oecumene in de nabije toekomst, dan kan ik niet anders dan aan dat verhaal denken, omdat dit de stand van de wereld is waarin het werk van de oecumene is ingebed. Als je mij dan vraagt welke wind er waait en wat de geest is van deze wereld, de ‘spiritualiteit’, of de ‘mindset’, dan is het misschien mijn opgroeien met dat sombere verhaal, dat ik vooral een destructieve geest zie, een geest van fracking -het afgraven en opblazen van bergen, een geest van exploitatie van het minder fortuinlijke deel van de wereld in bijvoorbeeld onze dagelijkse kledingindustrie, een geest van pinnen en blijven pinnen van de komende generaties. Dat is de geest die dominant waait door de wereld -als je het mij vraagt.

De “Open Letter to the Churches: what Future for Europe” leert mij in elk geval dat kerken dit ZIEN, er niet alleen oog voor hebben en maar ook misschien ook een gedeelde visie in huis hebben om - samen met anderen van goede wil - te getuigen van een Andere Geest, de Geest die het leven dient, de Geest die bereid is te zichzelf te geven uit de dankbaarheid te hebben gekregen, van de Schepper. Niet alleen te nemen, en meer te nemen.
U kent misschien wel het liedje Dionne Warwick, (e.v.a.)

“What the world needs now, is love, sweet love
it’s the only thing… that there just too little off.”

En het doet me denken aan Paulus, wanneer hij spreekt over hoop, geloof en liefde. En hoewel ik het met Paulus eens ben, dat je zonder de liefde helemaal NIETS in handen hebt, denk ik niet dat geloof en hoop wel gemist zouden kunnen worden.

De wereld heeft meer nodig dan liefde alleen. Er is hoop nodig. En ja, ook geloof, geloof dat er een andere wereld mogelijk is, een betere mindset, een beter oog voor humaniteit, voor respect voor je eigen huis - deze aarde in zijn geheel, tot in je eigen buurt. Wat moet er zonder dat worden van komende generaties?

Een dergelijk verhaal mag u verwachten van mij (vrees ik), min of meer gekozen als vertegenwoordiger van wat men ook wel de ‘linkerflank’ van de kerk noemt: de kerken die in de oecumene graag de kerk op de barricade ziet staan voor de vrede en tegen onrecht.

Maar ik ga graag een stapje dieper. De vraag die ik kreeg was ‘wat hoop je voor de oecumene, in de toekomst?’ en ik denk dat het vooral is dat we in de toekomst, waarin immense uitdagingen voor ons liggen, en voor de komende generaties na ons, als kerken van links tot rechts - elkaar vinden in de Pelgrimage van Gerechtigheid en Vrede waartoe de Wereldraad alle mensen van goede wil heeft opgeroepen.

Bondgenoten in de oecumene hebben een helemaal gelijk wanneer ze zeggen dat het doen niet zonder een diepe in rijke spiritualiteit geworteld geloven kan, dat iedere inzet van ons ‘op barricaden’ alleen kans heeft vanuit een volwassen geloof, een diepe, gezonde spiritualiteit. De pelgrimage waartoe de Wereldraad oproept komt voort uit een diepe geworteldheid, een verlangen naar steeds diepere verbondenheid met het Eerste en het Laatste in ons leven.
Tegelijkertijd - simultaan! - denk ik, staande in mijn eigen traditie dat dat gezonde geloof niet kan bestaan zonder het ook te doen in de meest concrete manieren waarop wij leven, en in de manier waarop wij ons leven vormgeven. De wereld heeft liefde nodig, jazeker, maar werkelijke liefde is niet maar een warm behaaglijk gevoel, maar wordt opgebouwd uit concrete daden van commitment, van zelf-inzet.

Dat is de Geest die mij aanspreekt, als ik zoek naar de stem van God vandaag. Dit maakt dat voor mij de oecumene uiterst belangrijk blijft, ook de komende decennia. Het is momenteel niet de staat, van wie we het heil mogen verwachten, maar van gemeenschappen als de kerk voor wie mensen kostbaarder zijn dan winst. Gemeenschappen die niet denken in perioden van vier jaar, maar die kijken met de eeuwigheid voor ogen. En voor al die momenten dat de oecumene slechts triviaal lijkt in al het vergaderen dat we doen, laten we voor ogen houden hoe belangrijk de oecumene is, als instituut van liefde, maar evenzeer als instituut van hoop en geloof.

Laten we elkaar scherp houden op de weg die voor ons ligt.


Iris Speckmann
Algemene Doopsgezinde Sociëteit (ADS)

De uitgesproken woorden kunnen afwijken van deze uitgeschreven tekst.

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 3
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl