Luchthavenpastoraat over ramp

De Anglicaanse geestelijke Joop Albers, lid van het moderamen van de Raad van Kerken, maakte als pastor van het luchthavenpastoraat intensief de afgelopen week mee. We vroegen hem om enkele ervaringen op papier te zetten. Hieronder zijn indrukken.

Joop Albers: 'Het neerstorten van een vliegtuig van Turkish Airways op 25 februari kwam volop in het nieuws op radio en televisie. Dit nieuws werd in no-time door buitenlandse nieuwsmedia opgepikt en werden straalzenders in gereedheid gebracht. Nog sneller was de communicatie tussen de passagiers die direct getroffen waren en de familie en vrienden die hen van de luchthaven Schiphol zouden halen. De mobiele telefoons zorgden er voor dat zij zeer snel op de hoogte waren van de situatie. Meestal eerder dan de nieuwsmedia en de hulpverleners.

Veelal werd het nieuws vanaf de akker waarop het vliegtuig neerkwam door de getroffen passagiers op onderkoelde manier overgebracht door een telefoontje of een sms-je. "We zijn zojuist gecrasht. Het kan dus even duren voordat ik op Schiphol ben". De ontvangers van het slechte nieuws waren om begrijpelijke redenen zeer bezorgd. Die bezorgdheid werd nog versterkt door de onzekerheid. Het waren vele uren van wachten totdat er  duidelijkheid was over de passagierslijsten.

De bezorgdheid maakte plaats voor angst.  Dat lange wachten maakte ook gevoelens van machteloosheid wakker. Het besef dat je niets kan doen om de hereniging met je geliefde te bespoedigen is verlammend. Daar sta je dan als afhaler. Lege handen en een hoofd vol emoties en een lijf vol spanning.

Het luchthavenpastoraat is al meer dan 35 jaar op Schiphol aanwezig en is al jaren betrokken in het rampenplan van de luchthaven. De rol die zij daarin vervuld is de mensen te begeleiden die herenigd moeten worden. Dat doet zij wanneer er iemand door onheil is getroffen en de getroffen familie de nabestaanden zo snel mogelijk in de armen wil sluiten. Een ramp zoals die van vorige week is een grote tragedie in meervoud. Het gaat over mensen vanuit verschillende landen en culturen en religies.

Het luchthavenpastoraat  mocht bij de opvang van al die mensen aanwezig zijn. Het belangrijkste hierbij is het bieden van een luisterend oor en mensen nabij te zijn. Dat is toch wat in de naam van God is besloten: Ik ben. Die woorden zijn naast een naam, ook een opdracht!

Zo waren er tien medewerkers van het Luchthavenpastoraat (vrijwilligers en pastores) aanwezig in de Wildenhorst - een sportcentrum dat was ingericht om de getroffen passagiers (voor zover zij niet gewond waren) en hun familie en vrienden te herenigen. De nieuwsuitzendingen waarin gesproken werd over de pastorale ondersteuning maakten daarvan geen gewag en vielen terug op verhalen van rampen zoals die in Volendam en Enschede, verlevendigd met beelden van de in drieën gebroken Boeing 737. Gelukkig was hier geen sprake van brand.

's Avonds toen er twee vliegtuigen met daarin nabestaanden en familie leden vanuit Turkije op Schiphol aankwamen konden wij die mensen met de passagiers die inmiddels - na controle op mogelijke verwondingen - uit het ziekenhuis waren ontslagen, herenigen.

Voor de getroffen Amerikanen was er ook iemand die de familie representeerde. Ook hierin kon een van de medewerkers van het Luchthavenpastoraat, naast het bieden van een luisterend oor ook praktische ondersteuning geven . Deze ondersteuning gaat ook vandaag nog voort. Net zoals die steun aan de hulpverleners op de luchthaven'.

NB: Het luchthavenpastoraat is een samenwerkingsverband van de Rooms-katholieke kerk, de Protestantse Kerk van Nederland en de Anglicaanse kerk in Nederland.

Foto boven het beeld zoals het op ieders netvlies staat.  Foto onder: pr. Joop Albers.

Post Scriptum: Nadat pastoor Joop Albers zijn bijdrage had ingestuurd, kwam er bij het bureau van de Raad van Kerken nog een impressie binnen over de herdenking die zaterdag 7 maart plaatsvond. Het ging om de bijeenkomst met zo'n 700 mensen georganiseerd door de gemeente Haarlemmermeer. De samenkomst had een religieus 'neutraal' karakter. De inzender verwoordde: 'De neutraliteit verbaasde mij, omdat het merendeel van de slachtoffers wel een religieuze achtergrond heeft. De kerk, de synagoge en de moskee hebben toch al vele eeuwen mensen begeleid die door rouw en noodlot werden getroffen. Zij hebben al die tijd ook woorden van troost mogen meegeven. Moest dat nu dan niet gebeuren?' Wat vindt u? Wat moet het karakter van zo'n herdenking zijn? Religieus-belijdend of liever wat algemener? U kunt uw reactie geven hieronder.


 

Reacties: 1-5
Door Gast: G.S. @ 2009-03-09 13:14:16
Herkenning
Ik was bij de samenkomst. De ambassadeur van Turkije verwoordde dat heel mooi. Hij memoreerde in zijn toespraak dat hij erg veel berichten, e-mails, faxen en telefoontjes had ontvangen, maar dat hij melding wilde maken van één brief die grote indruk op hem had gemaakt: een ouder echtpaar had hem geschreven dat zij, in hun kerk voor de betrokkenen bij de ramp hadden gebeden. Naar mijn idee het beste moment van de bijeenkomst, waar christenen en moslims elkaar nabij waren en verbondenheid ervoeren bij Allerhoogste. Hopelijk zijn de woorden van de ambassadeur niet tevergeefs en kunnen de organisatoren hieraan nog terug denken en in het vervolg nog iets meer rekening houden met de multireligieuze samenleving. Samen gedenken en woorden geven aan hetgeen je ten diepste raakt kan geen bedreiging zijn, maar een reden voor troost en dankbaarheid.
Door Gast: Gerben vd Wal @ 2009-03-10 13:08:37
Troost
De kerk heeft geen patent op troost, lijkt me.
Door Gast: Alinde @ 2009-03-11 09:40:54
Menselijk
Ik zie het als gezegd op de eerste site van de www.raadvankerken.nl: menselijkheid is voldoende. Je hoeft niet nog beetje extra te doen. En dat sommigen of allen ook hoop hebben op het onzienlijke is dan alleen maar mooi.
Door Gast: Bep Boekestijn @ 2009-03-20 20:31:08
herdenking vliegramp 7 maart
Ik heb de herdenking op TV helemaal gezien. Indrukwekkend, maar tegelijk teleurstellend omdat er gekozen was voor een "neutrale" herdenkingsdienst. Jammer, vooral voor de daar aanwezige gelovigen, christen én moslims.Behalve in de muziek was er geen enkele verwijzing naar troost die mensen kunnen putten uit hun geloof.(behalve dan door de Turkse ambassadeur, zie boven). Had er niet gezocht kunnen worden naar een vorm waarin mensen van verschillende religies of geen religie allemaal tot hun recht kwamen? Waarom geen gebruik gemaakt van de expertise en ervaring van de pastores van het Luchthavenpastoraat, samen met een Moslimgeestelijke? Zonde dat dat niet gebeurd is Hier is een kans gemist om te laten zien hoe je met respect voor elkaars identiteit verdriet kunt delen en troost putten uit daarvoor geschikte religieuze teksten en gebeden.Over multiculturele samenleving gesproken! Lees vooral het vandaag in Trouw verschenen artikel: "Het G-woord gemist tijdens herdenking".Dat liegt er niet om en geeft te denken!
We hebben geen idee in dit geseculariseerde landje hoe vanzelfspreken in andere culturen(ook in ons midden)het geloof in God een rol speelt.Als je dat bij zo'n herdenking weg laat ben je maar half bezig.Geloof in God is toch meer dan een
"beetje extra"? Of niet soms?






om liefst samen met een Imam, teksten en gebeden te kiezen die
Door Gast: Mark Collinson @ 2009-03-21 23:16:58
Religion in the Public Space
Society is in my opinion increasingly confused about how to deal with religion. Secularists want us all to believe their 'religion': which is 'it doesn't matter what you believe as long as you don't hurt anyone else'. The three monotheistic religions of Islam, Judaism and Christianity can never admit that it doesn't matter what you believe. Sadly, leaders of those religions throughout history have failed to demonstrate how to disagree without leading to violence. Further thoughts on this link: http://south.christchurch.nl/index.php?option=com_sermonspeaker&task=singlesermon&id=10071&Itemid=37
Reacties: 1-5
De reageermogelijkheid is momenteel gesloten.

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl