Kunst van ontvangen

Kerkproeverij heeft ons veel gebracht, op twee vlakken. Gemeenteleden gingen in gesprek met bekenden over de kerk. Dat was voor de meesten allesbehalve vanzelfsprekend. Alleen al daarmee was de Kerkproeverij geslaagd. Daarnaast dwongen de gasten ons met de ogen van de welwillende buitenstaander naar onze kerkdiensten te kijken. Wij ontvingen gasten, maar wij ontvingen ook hun waarnemingen en inzichten. De kunst is om die echt te ontvangen. Dat heeft iets van een avontuur. Dat betekent openheid, ook al zijn hun meningen niet altijd leuk om te horen. Zoals de opmerking van iemand die de liedjes die we zongen miserabel vond.

Dat schrijft Jan van der Wolf in het protestantse opinieblad ‘Woord en Dienst’. Hij schrijft in het blad over Kerkproeverij, onder de noemer van ‘oefening in ontvankelijkheid’. We geven enkele citaten, niet alleen bedoeld als terugblik, maar ook als stimulans voor die gemeenten en parochies die zich opmaken om mee te gaan doen aan de nieuwe editie die gepland staat voor 15 en 16 september 2018. De kerngroep heeft een ambitieniveau geformuleerd van verdere groei en verwacht dat er in 2018 zo’n 1500 kerken en parochies zullen meedoen.


Terug naar Jan van der Wolf. Hij schrijft: ‘De ouderling van dienst had zich gerealiseerd dat zich onder de kerkgangers mensen bevonden die wellicht nog nooit een kerkdienst hadden meegemaakt. In zijn welkomstwoord hield hij daar rekening mee. Hij wenste de aanwezigen geen gezegende kerkdienst toe, maar een inspirerende bijeenkomst. Het woord ‘liturgie’ werd vervangen door ‘programma van de kerkdienst’. Afgezien van de vraag of dit adequate vervangingen zijn, is het goed om de kerkdienst met de ogen van de welwillende buitenstaander te bekijken. Voordat mogelijke gasten één stap over de drempel hadden gezet was dit al gebeurd’.


‘Een jonge vrouw, meegevraagd door haar oudere buren, was diep getroffen door het bidden. ‘Wat mij het meest raakte – ik moest ervan huilen – was dat er gebeden werd voor mensen die het moeilijk hadden. Ik dacht meteen aan mijn broer die het zo zwaar heeft’. Bidden doen we altijd in een kerkdienst. Het is zo gewoon. Een kerkdienst zonder gebed is geen kerkdienst. Door de opmerking van de vrouw werd me duidelijk hoe bijzonder dat eigenlijk is: het voor God brengen van mensen en situaties. Deze vrouw liet ons het bijzondere van het voor ons buitengewone zien. Daar waren de ogen van deze ‘buitenstaander’ voor nodig’.


‘Voor de Kerkproeverij hadden wij uitnodigingskaartjes laten drukken. Iemand gaf deze uitnodiging aan de vriendin van haar zoon. Deze vriendin was stomverbaasd dat je zomaar naar een kerkdienst kon komen zonder lid van de kerk te zijn. De zondag van de Kerkproeverij was zij verhinderd, maar ze vroeg of de uitnodiging ook voor een andere keer mocht gelden. Het kaartje kreeg als een trofee een plekje in haar tas. Voor ons gevoel zijn we een ‘open en gastvrije’ gemeente. En uiteraard is iedereen welkom in onze kerkdiensten. Door deze jonge vrouw werden we ons ervan bewust dat zelfs bij welwillende buitenstaanders de kerk lang niet altijd een open en gastvrij imago heeft’.


‘Die zondag stond ik bij de ingang van de kerk om mensen te verwelkomen. Een oudere dame, gekleed in een felrode jas, stelde zich aan mij voor en zei: ‘Ik ben meegevraagd door haar’. Daarbij wees ze op een gemeentelid van 90 jaar. ‘Ik zat vorige week naast haar op een bankje in het park. Het was mooi weer. En toen zei ze: ‘Je moet de zegen van de dominee hebben, want dat zegt hij altijd: niet alleen voor jezelf, maar voor iedereen die op je pad komt’. We raakten daarover aan de praat en toen nodigde ze me uit voor deze dienst. Want ik ben niet hervormd of gereformeerd, maar wel nieuwsgierig’.


‘Na afloop was ik uitermate benieuwd hoe deze vrouw de dienst ervaren had. Ik zocht haar op en vroeg naar haar bevindingen. ‘Miserabel’, was haar antwoord. ‘Ik vond de liedjes uitermate miserabel. Ik kan heel erg genieten van gedichten en poëzie, maar dit sloeg nergens op’. Ik voelde dat er meer was, dus vroeg ik: ‘Wat intrigeerde u vanmorgen?’ Je hoeft nooit te wanhopen, want je wordt altijd aanvaard’. Daarmee pakte ze exact de essentie van de preek die over Zacheüs ging. Omdat haar opmerking over de miserabele liedjes werd ontvangen, voelde zij zich vrij om te delen wat haar intrigeerde’.


Woord en Dienst is een uitgave van Boekencentrum Tijdschriften. Losse nummers of abonnementen via: www.woordendienst.nl. De editie van januari gaat over het gebed naar aanleiding van het oecumenische initiatief ‘de week van gebed om eenheid onder de christenen’.

Foto: ds. Jan van der Wolf


Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl