'Hier sta ik'

Wie mag zich de Luther van deze tijd noemen? Over die vraag schreef het radioprogramma ‘Zin in Weekend’ van KRO-NCRV samen met museum Catharijneconvent een wedstrijd uit. Iedereen die dat wilde kon een korte tekst insturen vanuit het motto: ‘Hier sta ik, ik kan niet anders’, de fameuze woorden die aan Luther worden toegeschreven toen hij zich op de Rijksdag in Worms had te verantwoorden. In een live-uitzending op 3 december werd de prijswinnares bekend gemaakt: Het is de 26-jarige student theologie Marie Hansen-Couturier.

Marie Hansen-Couturier schreef een column met de titel: ‘De roze dominee-in-spe’. Ze verwoordt daarin dat ze als jonge lesbienne niet anders kan, dan lid blijven van de kerk die tot op vandaag een gecompliceerde relatie heeft met homoseksualiteit. Ze wil – net als Luther - de kerk niet de rug toekeren, maar juist een spiegel voorhouden. Ze blijft dan ook samen met haar partner, de vrouw van wie ze houdt, en wordt dominee. Ze kan niet anders.

De jury bestond uit Wilfred Kemp, KRO-NCRV presentator voorzitter juryvoorzitter; Monic Slingerland, chef opinieredactie Trouw; Tanja Kootte, conservator Museum Catharijneconvent: Alain Verheij, twittertheoloog; Angela de Jong, columnist AD, winnaar KRO-NCRV De Slimste Mens 2017.


Marie Christine Hansen-Couturier studeert aan de Protestants Theologische Universiteit (PThU) Amsterdam en is momenteel met het laatste jaar van de master Gemeentepredikant bezig. Afgelopen jaar schreef ze haar masterthesis over vergeving na misbruik in het pastoraat - een onderwerp waar ze volgend jaar in een promotieonderzoek graag mee verder zou willen gaan.


Hieronder volgt haar column:


De roze dominee-in-spé

Een parkeerplaats op een zonnige zondagmorgen. De oude kerktoren werpt een schaduw over het gazon. Ik heb de moed in mijn schoenen en mijn hart in m’n keel. Hier sta ik. Kan het niet anders?


Voordat mijn vrouw en ik trouwden, stelde ik haar voor als ‘mijn vriendin’, of ‘partner’. Lekker ambivalent. Maar nu we voor de wet en voor de kerk getrouwd zijn, voelt dat niet langer juist. Ze is mijn vrouw en daar ben ik trots op. Ze gaan alleen niet altijd soepel samen, de kerk en de vrouwenliefde.

Aan den lijve ondervond ik dat op mijn achttiende, toen ik in een evangelische gemeente in Amerika kerkte – nota bene in een stadje dat the buckle of the Biblebelt genoemd wordt. Niet alleen kerkte ik daar, ik kwam er ook uit een kast waarvan ik zelf pas net ontdekte dat ik erin zat. Mijn kersverse vriendin en ik waren knal-verliefd, maar ook knal-zondig volgens de gemeente. Exit zondagse kerkbezoekjes, exit vriendin.


Een langdurig ‘vaarwel’ tegen de kerk volgde. Toen ik naar Nederland terugkwam, was het uiteindelijk een huisgenootje dat me overhaalde met haar mee naar de studentengemeente te gaan. “Ze zijn er hartstikke open,” stelde ze me gerust. “En een van de dominees is ook lesbisch.”

Dus daar ging ik. Met knikkende knieën en trillend van top tot teen toen we het Avondmaal vierden in een grote kring. Weer welkom in de kring: doodeng en fantastisch tegelijk.


Een jaar later deed ik in dezelfde gemeente belijdenis en besloot ik theologe te worden. Wat nou, de deur van de kerk voorgoed achter me dichttrekken? Dat deed Maarten Luther toch ook niet? Hij hamerde zijn protest juist op de kerkdeur.


Terug naar de zonnige parkeerplaats. Met de moed nog steeds in mijn preekschoenen en mijn vrouw naast me loop ik de kerk in, waar de ouderling ons verwelkomt. “Dit is mijn vrouw,” zeg ik. De ouderling glimlacht. “Welkom. Willen jullie koffie of thee?”

Vanaf de kansel laat ik woorden van Gods grensoverstijgende liefde klinken. En ik weet: ondanks twijfels, ondanks angsten – hier sta ik, ik wil niet anders.

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl