Remonstranten over voltooid leven

Joost Röselaers en Tjaard Barnard gaan in het blad AdRem, het maandblad van de Remonstrantse Broederschap in op het voltooid leven. Het is een thema waar de Raad van Kerken in een later stadium een tijdschrift over naar buiten brengt. Ze schrijven:

Rond de zich ontwikkelende euthanasie in Nederland begint ons een ongemakkelijk gevoel te bekruipen. Begrijp ons goed, we zijn zeker niet principieel tegen. Geen haar op ons hoofd die denkt dat onze liever Heer beslist wil dat de zure beker van het lijden tot het einde moet worden leeggedronken. Als het leven als geschenk ontvangen al bijna voorbij is en de dood alleen nog maar als vriend en niet als vijand kan komen, is het een daad van barmhartigheid wanneer een arts wil en mag helpen het onvermijdelijke te versnellen. Maar tegelijkertijd vrezen we voor een kille en onbarmhartige samenleving wanneer de gewenste dood een al te gemakkelijker oplossing wordt voor een wereld die niet altijd liefdevol is.


De veelbesproken documentaire vorig jaar van de Levenseindekliniek, heeft ons laten schrikken. Getoond werden drie casussen van de moderne euthanasiepraktijk. Een vrouw van 100 die het leven moe was, een psychiatrisch patiënt en een zwaar afatische vrouw die met ‘huppakee weg’ zou bedoelen dat het leven ondragelijk was geworden. Opvallend was wel dat twee van de drie nog zeker leken te genieten van het leven: een tocht naar de schaatsbaan, en het strand. Als toeschouwer kon je denken: als dat vaker zou gebeuren zou de wens van een snelle dood wel verdwijnen. Het gaf ons het verdrietige gevoel dat we met elkaar verloren hebben hoe om te aan met de moeilijke en donkere kanten van het leven. Zou in een samenleving met betere zorg (als predikant komen we regelmatig op bezoek in allerlei zorginstellingen) en warmere naastenliefde de vraag naar een zachte dood niet later gesteld worden? Nu lijkt het soms een al te vanzelfsprekende oplossing voor wat eigenlijk een ander probleem is. Niet het uitzichtloze lijden, maar het gebrek aan warmte en betrokkenheid.


Waar in het debat tot voor kort alleen aan christelijke kant een fundamentalistisch standpunt (tegen!) werd ingenomen, lijken sommige seculiere partijen even fundamentalistisch (voor!) te zijn. De zelfgekozen dood aan het einde van het leven verwordt tot een heilig moeten. Het wordt tijd voor een maatschappelijk debat over wat de waarde van het leven kan zijn, ook als het leven niet meevalt. Hoe warmte, liefde en betrokkenheid een plek moeten krijgen in het debat. Mensen lijken fysieke en mentale pijn veel beter te kunnen dragen, wanneer ze door liefde worden omringd. Opnieuw: wij zij niet mordicus tegen euthanasie, ook niet als er sprake is van een ‘voltooid leven’. Maar kan het soms niet anders? En Zou dat niet getuigen van een grotere liefde voor de mensen, juist als het leven zwaarder is geworden?

Foto: Joost Röselaers (algemeen secretaris Remonstrantse Broederschap)

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl