Elkaars lasten dragen

Als Raad van Kerken hebben we een oproep geplaatst om reacties over de gastvrijheid van kerken. In dat kader zijn hier al verschillende bijdragen verschenen van mensen die als mystery guest een kerkdienst elders bezochten. Fred van Iersel, voorzitter van de beraadgroep Samenlevingsvragen, stuurde een column met een iets andere invalshoek. Het gaat ook over gastvrijheid. Als titel zette hij er boven: Draagt elkanders lasten.

In onze samenleving zijn heel veel mensen maatschappelijk actief. We spreken daarom vaak van het ‘sociaal kapitaal’ in de samenleving. Kerken leveren hieraan een enorme bijdrage in termen van het aantal vrijwilligers en in termen van de besparing die zo wordt gerealiseerd voor de Nederlandse economie. Deze bijdrage van kerken ondervindt gelukkig brede erkenning in de samenleving.

Gegeven de voortgaande krimp van kerken in de Nederlandse samenleving is een gerichte inspanning nodig van kerken om haar inspiratie en motivatie voor vrijwilligerswerk (nog) meer uitnodigend te presenteren. Dat kan allereerst traditioneel: door nog meer vrijwilligers te werven in eigen kring. Maar het kan ook door oases te scheppen voor reeds actieve vrijwilligers: plekken waar vrijwilligers op adem kunnen komen, nieuwe inspiratie opdoen, en over de richting van hun engagement kunnen spreken.

Op adem komen kan uiteraard onder meer in kloosters, maar gelukkig ook in vele zondagse vieringen in kerken:’ komt allen tot Mij’. Mijn vraag is: waarom zouden kerken hiervoor niet een gemeenschappelijk aanbod ontwikkelen en presenteren?

Dan: de inspiratie. Een enkele ‘Dag van de mantelzorgers is al belangrijk. Maar er is meer nodig en meer mogelijk. Mijn vraag is: wat hebben vrijwilligers – niet alleen mantelzorgers, maar alle vrijwilligers - nodig om hun bewogenheid en betrokkenheid vol te houden? En ligt er niet een uitdaging voor kerken om juist hier inspiratie en spiritualiteit als voedingsbron aan te bieden in gerichte programma’s? Ik vermoed dat kerken hierin veel te bieden hebben, juist omdat zij vertrekken vanuit naastenliefde en de inzet voor de ander als een geschenk ervaren.

Vrijwilligers in organisaties kunnen veel baat hebben bij bezinning op de richting waarin het engagement van hun organisatie zich ontwikkelt. Daar heeft bijvoorbeeld de communiteit van Taizé haar kracht ontdekt: door mensen op hun hoop aan te spreken, en op het vermogen om hoop te laten functioneren in het vrijwilligerswerk. Dit geldt zeker voor het vredeswerk, maar ook bij de bestrijding van armoede en het bevorderen van maatschappelijke participatie van alle groepen in de samenleving.

Kerken kunnen zulk een rol in vervullen, als ze bovenal de eigen gastvrijheid vergroten; per slot van rekening zijn ze zelf te gast bij de Heer.

Mijn conclusie is optimistisch: als kerken in de toekomst zelf minder uitvoerend vrijwilligerswerk aan kunnen door de verminderde omvang, betekent dit niet automatisch dat ze geen rol meer kunnen vervullen in het vele vrijwilligerswerk dat elders wordt verricht. Want ze kunnen een oase bieden in het op adem komen in het engagement, ze bieden bovendien inspiratie en een voedingsbron om de ander en de eigen inzet voor de ander als geschenk te aanvaarden, en hebben lange ervaring met het leven en werken vanuit hoop die in commitment altijd onmisbaar is. Het is dus zaak dat kerken zich hiermee gastvrij, initiatiefrijk en creatief inzetten, en daarbij respect voor maatschappelijke partners en gastvrijheid uitstralen.


Fred van Iersel is voorzitter beraadgroep Samenlevingsvragen 

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl