Preekschets 'kerkproeverij' van Jeroen Herben


‘Waarom en hoe delen we het goede nieuws met anderen’


Introductie/voorwoord 'Kerkproeverij'
Deze preekschets is geschreven voor een zondag voorafgaand aan de Kerkproeverijzondag, en niet voor de zondag zelf. Het is een voorbereiding voor de korpsgenoten om mensen uit te nodigen Het idee ontstond naar aanleiding van de bijeenkomst met Michael Harvey, die ons meenam van de focus naar een ‘verwelkomende kerk’ (wachten tot mensen komen en dan vriendelijk welkom heten) naar een ‘uitnodigende kerk’ (de gemeenteleden uitdagen iemand actief uit te nodigen).  Hij stelde de vraag: waarom nodigen we eigenlijk geen mensen uit?
Daarop zijn 12 antwoorden te geven . Die antwoorden hebben allemaal te maken met een vorm van angst of verlegenheid. In zijn boek ‘Meer dan welkom’ beschrijft hij die en geeft hij adviezen en achtergrondinformatie om de angst -die we vaak ook heel anders noemen- onder ogen te zien en het probleem aan te pakken om een uitnodigende kerk te worden.

Themakeuze (nav gedachte Michael Harvey)
De onderliggende vraag van Kerkproeverij (in dit geval voor ons als Leger des Heils) is: Waarom is het voor ons zo moeilijk geworden om mensen voor de samenkomsten uit te nodigen? De nadruk ligt hierbij op het naar onszelf kijken - we kunnen allerlei dingen bedenken waarom andere mensen dat niet zouden willen, maar vaak is het de angst die in onszelf zit.
Eigenlijk best gek hé , dat wij als heilssoldaten bang zijn (geworden) om mensen aan te spreken en uit te nodigen om mee te komen naar de samenkomst.

Bijbellezing(en)
Ik heb in deze preekschets twee Bijbelgedeelten met elkaar verbonden. Uiteraard zijn er tal van Bijbelgedeelten te bedenken waar de oproep klinkt ‘Wees niet bang’ of ‘leef niet in angst’
Ik zal verder ingaan op de gedeelten uit: 1 Johannes 4:16-19 en 1 Petrus 3:13-16

Concrete illustraties/verwerking
-    Waar ben je allemaal bang voor? Op internet is een hele lijst met fobieën, van angst voor open ruimtes (of juist kleine ruimtes) tot een angst voor pindakaas op je gehemelte (arachibutyrofobie) of het getal 8 (octophobia) Misschien komt bij de opmerking 'waarom nodigen we geen mensen uit' niet direct angst als antwoord op. Maar veel van de redenen die we kunnen bedenken hebben wel iets van angst als basis.
-    De cursus ‘Hoe nodig ik uit’ is niet zo moeilijk, namelijk deze: ‘Wil je volgende week met mij mee naar de samenkomst van mijn korps/kerk?’
Het is een van de makkelijkste vragen, maar toch stellen we die niet. Waarom eigenlijk niet?
-    Vaak vullen we al in voor de ander: die zit er niet op te wachten, we hebben het al eens gevraagd, hij zal boos worden, me uitlachen of erger nog, mij vragen gaan stellen over het geloof. Door het in te vullen voor de ander, zeggen we ook veel over onszelf: ik ben bang om gekwetst te worden, ik ben bang dat onze vriendschap schade oploopt, ik ben bang dat ze me vragen gaan stellen en ik niet weet wat ik moet zeggen. Die angst kan ons afremmen en beperken in onze missie.
-    Onze missie als LdH: We zijn gered om te redden. Het gaat dus uiteindelijk niet alleen om hoe we onszelf voelen bij deze kwestie -als het goed is zijn we al gered- maar om die ander. Gunnen we die ander ook het evangelie en de redding? Of blijven we hangen in onze eigen onzekerheid en angst (anderen kunnen vee beter spreken)
-    Als je de zaken tegenover elkaar zet, gaat het om liefde vs. angst. De ware liefde laat geen ruimte voor angst, zegt de schrijver van de eerste Johannesbrief. Waarom zouden wij dan nog bang zijn? Laten we ons leiden door angst (voorzichtigheid, bezorgdheid, radeloosheid etc), of laten we ons leiden door de liefde van God, en de Geest die ons van alles wil geven om in Zijn dienst Jezus grote opdracht uit te voeren - die om discipelen te maken.
-    Angst is zelfbeschermend. Angst houdt ons soms scherp en alert. Maar te grote angst verlamt. Vanuit de angst kunnen we in 3 verschillende vormen schieten: freeze, fight, flight (verstarren, vechten, vluchten) Die beschermen onze eigen kwetsbaarheid. Maar hoe meer angst we hebben, hoe minder liefde we kunnen tonen naar de ander.
-    Angst is heel reëel en menselijk. Al in het OT zegt Adam tegen God 'ik was bang, daarom verborg ik mij' Ook Mozes was bang om te spreken. David was bang dat zijn avontuurtje met Batseba uit zou komen, en na Jezus' kruisiging waren de leerlingen bang voor de Joden en sloten zich op. En zo zijn er veel meer voorbeelden te noemen van bange mensen.
-    Quote: ‘Ik was bang voor wat mensen zouden zeggen, daarom zei ik maar niks. Ik was bang om te zeggen hoe het echt met me ging, daarom zei ik maar dat goed ging. Ik was bang om door de mand te vallen, daarom doe ik maar alsof ik het allemaal helemaal weet.’ Het zijn allemaal excuses voor het feit dat we eenzaam in onszelf zijn en ons opsluiten in het huis van de angst, zoals de leerlingen ook deden na Pasen.
-    Daar tegenover staat de liefde. De liefde van God. Echte liefde is zelfgevend. Het beweegt in de richting van anderen. Het groeit en verbindt. Het geeft leven.
-    Michael Harvey schrijft: Er is moed nodig om ‘nee’s’ te aanvaarden. Het Engelse woord courage (moed) komt van het Franse woord ‘coeur’ dat hart betekent. Ons hart pompt bloed naar ledematen, hersenen en alle vitale organen. Zo maakt moed de christelijke deugden mogelijk die worden belichaamd door de vrucht van de Geest (Galaten 5:22-23). Moed brengt ook geduld voort. Soms moeten we ook gewoon geduldig zijn en ‘nee’ accepteren. Tegenwoordig willen we direct resultaat; als we niet direct bevrediging ervaren geven we op en zoeken we iets anders.
-    De liefde van God is ook geduldig. Die liefde is verdraagzaam (ook tegenover ‘nee’s) en volhardend.

-    Johannes stelt het stelliger: In iemand die angst kent is de liefde geen werkelijkheid geworden. De liefde sluit angst uit (De Herziene Statenvertaling spreekt actiever van ‘liefde verdrijft angst) Leven we vanuit de angst, of leven we vanuit de liefde, met moed!
-    Wie in de liefde blijft, blijft in God. Hoe blijven we verbonden in die liefde? Hoe dragen we vrucht vanuit die liefde? Hoe tonen we onze vreugde over die liefde?

-    Petrus draagt ons ook op om moedig te zijn. Hij spreekt hier over lijden en kwaad doen. Het oud-engelse woord voor geduld is long-suffering, dat letterlijk ‘lang lijden’ betekent. Hij roept de christenen ook op om niet bang te zijn, maar om Christus te erkennen en te eren ‘met heel uw hart’ -met het voorgaande in het achterhoofd zou je ook kunnen zeggen, met moed!-
-    Durf jezelf ook te laten zien, durf de hoop van waaruit je leeft bespreekbaar te maken met anderen! En andersom: durf ook kwetsbaar te zijn en met elkaar te delen (van je angst of je liefde)
-    Alleen als je vanuit de liefde in deze wereld staat kun je de ander werkelijk tegemoet treden, zegenen en bemoedigen. Zachtmoedig en met respect - zegt de Petrusbrief.
-    Alleen de kracht van Christus die je ervaart in liefdevolle verbondenheid door de Geest is in staat de angst van de ander werkelijk te raken, genezend en bevrijdend.

Liedvoorstellen in de samenkomst

LB 171 Ik geloof dat God de Vader
LB 188 Mijn hart heer, stel ik voor u open
LB 339 Heer, u kent onze liefde
LB 373 Rijk is de mens die zijn leven (mn coupl 2)
LB 392 Bouwen aan een nieuw bestaan
LB 393 Door onze handen toont de Heer
LB 400 Wees blij, de Heer woont nu in ons
LB 433 Onze vreugde is het u te roemen
 
Opwekking 704 O kerk sta op
Opwekking 705 Toon mijn liefde aan de ander
Opwekking 797 Breng ons samen

Een heel bekend maar toepasselijk poplied is ‘Geef mij nu je angst’ van Andre Hazes, of Guus Meeuwis: https://www.youtube.com/watch?v=wh-xIvXpBP8

Suggesties tijdens/na de samenkomst
Misschien is er een moment mogelijk om met elkaar (met de jongeren) in gesprek te gaan over waarom we niet andere mensen uitnodigen voor onze samenkomst en die op te schrijven op een flapopver.  Je kunt dan de 12 redenen van Michael Harvey in je achterhoofd houden.
( Hij zegt hierover: ‘Ik heb tien jaar onderzoek gedaan naar de kunst van het uitnodigen. IN tien jaar tijd heb ik in 12 landen meer dan 650 keer de vraag gesteld: Waarom nodigen we onze vrienden niet uit om zich te verdiepen in Christus en zijn kerk?’ NIemand heeft me toen verteld dat dat een stomme vraag was. Ze noemden gewoon alle redenen op waardoor ze verhinderd waren dat te doen’)

De 12 redenen zijn:
-    Ik lijd en ik wil dat mijn vriend ook niet gaat lijden
-    Mijn vriend wil vast niet meegaan, want vorig jaar zei hij al ‘nee’ tegen me
-    We hebben geen vrienden die niet naar de kerk gaan
-    Dat is de taak van de leiding van de kerk
-    Ik ben ook nooit uitgenodigd - ik ben in de kerk geboren
-    Wat als mijn vriendschap er schade door oploopt?
-    Onze diensten en mensen zijn onvoorspelbaar
-    Ik ben bang dat de gemeente zal denken dat mijn vriend niet ‘ons soort mens’ is
-    Ik ben erg gereserveerd.
-    Religie is een priveaangelegenheid
-    Ik wil niet vreemd gevonden worden
-    Misschien vragen ze wel wat over mijn geloof, dan weet ik niet wat ik moet zeggen.

Daag mensen uit om minstens 10 uitnodigingskaartjes persoonlijk te geven - en ook een aantal nee’s te verwachten!

Probeer bij de koffie na de samenkomst een creatief moment aan te knopen hoe we concreet mensen gaan uitnodigen, en elkaar daarin te bemoedigen (en eventueel voor te bidden)

Jeroen Herben / Leger des Heils

Raad van Kerken in Nederland | Koningin Wilhelminalaan 5 | 3818 HN AMERSFOORT | 033-4633844 | rvk@raadvankerken.nl

Site design: SyncCP; techniek: SiteCan