Wens van nieuwe rituelen

De wens om het Woord met een ritueel te onderstrepen leeft aan de rechterkant van de protestantse kerk niet sterk. Dat is de indruk van ds. Arjen Mensink, voorzitter van de Gereformeerde Bond in de PKN. Hij reageert in het Reformatorisch Dagblad op de uitgave van nieuwe rituelen, die de Raad van Kerken onlangs uitbracht.

Mensink kreeg als voorganger wel ooit het verzoek om nieuwe lidmaten de hand op te leggen bij de bevestiging als lidmaat. Hij willigde dat verzoek toen in. ‘De handoplegging maakt duidelijk dat je afhankelijk bent van Gods genade en kracht om je jawoord te kunnen volbrengen. Je knielt erbij. Je ontvangt’.


De predikant ziet verder geen noodzaak rituelen uit te breiden. In zekere zin zijn er rituele elementen opgenomen in de sacramenten. En er zijn gebaren bij de groet in het begin van de kerkdienst en de zegen aan het einde. ‘Deze veelzeggende gebaren werpen ons terug op de levende God. Ze vertellen ons: zó is de Heere God aanwezig in ons leven. De zegen is in feite een vorm van handoplegging. We mogen heengaan in de tegenwoordigheid van God. Dat betekent dat Hij erbij is, hoe ons leven ook zal gaan. Daaraan heb je meer dan genoeg’.


Ds. Klaas van der Kamp, algemeen secretaris van de Raad van Kerken, wijst in hetzelfde Reformatorische Dagblad op de mogelijkheid om mensen met rituelen aan te blijven spreken. ‘In Nederland is langzamerhand een groep mensen ontstaan die zich niet tot de regelmatige kerkgangers rekent maar ook niet tot de gezworen afzijdigen. Mensen met spirituele gevoelens, zoekend naar liefde en geluk. Het is de verantwoordelijkheid van de kerk om die gevoelens een bedding te geven en – als mensen daarvoor openstaan – dat tot op God te benoemen, proberen de identiteit van God op het spoor te komen’.


Hij meent – aldus het artikel – dat deze ontwikkeling om het Woord kracht bij te zetten met een ritueel ook in protestantse en reformatorische kring aanwijsbaar is. ‘Ik ken iemand die elke avond een gedeelte uit de Bijbel leest en vervolgens zijn kinderen de handen oplegt. Een ander – ook van reformatorische afkomst – deed aan het einde van zijn leven hetzelfde’. Hij ziet in protestantse kring een verschuiving rondom de manier waarop overledenen herdacht worden. Gemeenten lezen tijdens eeuwigheidszondag de namen van de overledenen voor of branden een kaars. Of leggen naar Joods gebruik een steen neer in de kerk. ‘Dit sluit aan bij de behoefte om de overtuiging en de gevoelens die er zijn, kracht bij te zetten. Dit komt niet in mindering op het Woord. Rituelen vormen juist een bekrachtiging daarvan’.


Bron: Reformatorisch Dagblad

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl