In de bus

Een ontroerende ervaring vanmorgen in de Bus

In het kader van de Vredesweek zouden we in Bus 63 een gedicht over vrede lezen. Iedereen die in de Bus aanwezig was, was daarbij welkom.

Zelf had ik deze donderdag voor een gedicht gekozen dat de wanhoop én het verlangen van een jonge islamitische vluchtelinge verwoordt. Het is ontstaan in de tijd dat wij in een dubbel bovenhuis in Scheveningen woonden. De onderste van de twee etages gebruikten we vaak om vluchtelingen tijdelijk onderdak te geven. Het gezin dat zo het langst bij ons ingewoond heeft, had toen een meisje net een half jaar ouder dan Yoeke, ons dochtertje. De moeder van het meisje was een jonge Algerijnse vrouw, overtuigd Moslima. Het eindeloze wachten, de jarenlange onzekerheid, het gevoel nergens echt thuis te zijn maakte haar depressief en wanhopig. Op een donderdagmorgen ging ik even ‘naar beneden’, bij haar op de thee. Ik was intensief bezig geweest met mijn preek voor die zondag, over psalm 6. In haar moedeloosheid én in haar verlangen naar innerlijke vrede herkende ik toen de ‘geest’ van de psalm.

Zondag werd toen donderdag, de gemeente die ene jonge vrouw. Ik herschreef de psalm naar aanleiding van wat zij mij verteld had. Toen ik haar voorlas wat ik geschreven had, kreeg ze tranen in haar ogen en zei ze dat ze zich nog nooit zo goed begrepen had gevoeld. Een Jood, een Moslim, een Christen verbonden in woorden van herkenning. Juist vanwege die bijzondere combinatie had ik voor gekozen dit gedicht in de Bus te lezen.

Toen ik vanmorgen binnen kwam, zag ik een wandplaat met de woorden tegen een prachtige en passende achtergrond tegen de muur staan. Aan tafel zaten twee vrouwen met een hoofddoek. We stelden ons voor. De vrouwen bleken uit Irak en Marokko afkomstig. Ik vertelde iets over de achtergrond van wat ik zou gaan lezen. Daarna vertelde de vrouw uit Irak over alle moeite van haar bestaan hier de afgelopen jaren. Heel lang geen papieren, nu zelfs geen huis meer. Vanmiddag een allesbepalend gesprek over de toekomst van haar jonge gezin.

Nadat ik het gedicht gelezen had, zag ik tranen in de ogen van de twee moslimvrouwen. Dat zelfde oude lied had over grenzen van tijd en religie heen opnieuw herkenbaar betekenis gekregen.

Rein Algera

Lees 'Het wachten maakt mij kapot, lied van een jonge islamitische vrouw' (naar Psalm 6) via deze link [PDF].

Foto: Raad van KerkenNL

Raad van Kerken in Nederland | Koningin Wilhelminalaan 5 | 3818 HN AMERSFOORT | 033-4633844 | rvk@raadvankerken.nl

Site design: SyncCP; techniek: SiteCan