Bericht van pater Jan Heuft

De Olympische Spelen

Dagen en uren lang zaten we aan de buis gekluisterd om onze Nederlandse favorieten vanuit de huiskamer aan te moedigen. Het werden momenten van vreugde en verdriet, maar toch zijn we allemaal trots op wat onze sportmensen daar gepresteerd hebben. Ze hebben een goede strijd geleverd. Dit zei ook Paulus over zich zelf eeuwen geleden in een van zijn brieven aan de gelovigen van die tijd! Hij had gelijk want ook zijn weg was onstuimig in het beleven van ongeloof en geloof, van ongeluk en geluk.

Sinds april van dit jaar, na mijn 20ste pelgrimstocht met de familie en vrienden van de omgekomen monniken van het trappistenklooster van Tibhirine in Algerije, ben ook ik een strijd aan gegaan tegen een afwetende goede gezondheid en in de komende maanden zal die strijd misschien nog wel intensiever worden. Maar gesteund door velen blijf ik hopen op een goede afloop.

In dat licht kan ik me niet onthouden terug te denken aan al die jonge mensen en schrijnende gevallen van de laatste jaren. Zo bijvoorbeeld Alexander uit de Ivoorkust. Op zijn tocht door de barre woestijn vond hij daar ineens Hawa, een negentienjarig meisje uit Liberia. Zij was er slecht aan toe en woog nog maar 35 kilo! Hij nam haar op zijn schouders gedurende honderden en honderden kilometers en bracht haar tot aan Algiers in de brandende zon en de hevige zandstormen. Daar stond hij ineens voor mijn deur! Samen lieten wij haar opnemen in een ziekenhuis. Ze overleed na enkele dagen, na verwoede pogingen van de hele medische staf, om haar te redden, aan een hersentumor.

Een ander voorbeeld is dat van Dayen uit Cameroun. Hij had aids en was er zeer ernstig aan toe. Het ziekenhuis kon hem niet opnemen, want hij had geen enkel identiteitspapier. Na enig zoeken vonden we in zijn dossiers een fotokopie van een paspoort uit Mali waarvan de foto op hem leek. Dat bleek voldoende te zijn om in het ziekenhuis verzorgd te kunnen worden. Hij stierf met de mobiele telefoon in zijn hand, al sprekende met zijn moeder op vele duizenden kilometers in Kameroen. Wij begroeven hem als komende uit Mali, maar in het bijzijn van zijn familie en vrienden uit zijn geboorteland, Kameroen.

Diallo uit Guinee werkte zwart bij een banketbakker in de Casbah van Algiers. Op een dag viel hij van de vrachtwagen bij het uitladen van zakken meel. Hij kon daarna niet meer lopen. Bij nader onderzoek bleek hij tuberculose in de botten te hebben. Hij kreeg goede medische verzorging en na maanden met krukken rond gelopen te hebben, is hij volkomen genezen teruggekeerd naar Conakry alwaar hij een klein kruidenierswinkeltje geopend heeft. Regelmatig laat hij via internet weten hoe hij het maakt, over zijn vrouw en zijn eerste kinderen.

En tenslotte is daar de Algerijn Djamel. Gedurende zijn emigratietocht door Europa, probeerde hij van de kade van de Antwerpse haven op een boot te springen om zo naar Engeland te varen. Hij viel letterlijk tussen de wal en het schip! Zijn benen werden verbrijzeld. Terug in Algiers woont hij nu bij zijn ouders in een klein appartementje. Het is werkelijk triest. Regelmatig bezoeken wij hem om hem op te beuren en ook zijn ouders, broers en zussen aan te moedigen in deze moeilijke begeleiding.

En zo zijn er velen die we op onze wegen tegenkomen, niet alleen bij verdriet maar ook veel bij vreugde. Samen zoeken we om 'zin' aan ons bestaan te geven. Het is juist in de ontmoeting met de ander dat we opleven en de moed vinden om verder te gaan. In Algerije noemen we dit zelfs: 'Het 8ste Sacrament van de ontmoeting'. In een mooi gezang zingen we ook: 'Niemand leeft voor zich zelf'. Moge dat ook voor ons de leidslijn zijn.

Vele hartelijke groeten,
Eindhoven, de 29ste augustus 2016,

Jan Heuft

Foto: Beeldbank PKN.

Raad van Kerken in Nederland | Koningin Wilhelminalaan 5 | 3818 HN AMERSFOORT | 033-4633844 | rvk@raadvankerken.nl

Site design: SyncCP; techniek: SiteCan