Verhuizing ...

Ze zijn verhuisd, voor de derde maal. Van ‘Heumensoord’ in Nijmegen naar de voormalige kazerne in het Brabantse Budel en van daar: naar Assen. In het hoge Noorden. We treffen ze aan: in kunststof containers, aan de voet van een leeg en verlaten gebouw; het voormalige NAM-gebouw; aan de Ringweg naar het centrum van deze Drentse plaats; een kwartier gaans van De Brink; zo typisch voor deze provincie.

De grijskleurige containers lijken er ‘neer geplempt’ in de modder, de straat naar dit oord nog niet aangelegd. In afwachting van de ‘renovatie’ van dit oude kantoorpand, zijn de zeven Syriërs ondergebracht in deze ‘splinternieuwe’ keten. De familie is gesplitst; de drie jongeren hebben in een andere serie containers een slaapplaats gekregen. Elke stap hoor je, de schreeuw van een kind, het huilen van een moeder.

Twee blauw-roze hortensia’s aan elke ingang van de geschakelde containers, maken er een bloemrijke entree van. Wrang, dat zelfs fonteinen wedijveren met de motregen, die over het kamp neerstrijkt. We worden door de drie Syrische kinderen meegetroond naar hun slaapplaatsen. Tussen vier stapelbedden en een rij kasten, is er nog een gangetje uitgespaard naar een tafel-met-vier stoelen; hier kan provisorisch ‘een Hollands ontbijt en Hollandse pot’ worden geserveerd. Kortom: het is behelpen; en voor hoeveel tijd? Het zijn statushouders; mogen vijf jaar hier wonen en zelfs werken, vermeld hun pasje. Mijn ongeloof weerspiegelt zich in drie paar kinderogen. Gaan ze al naar school? Nee, het is Koningsdag en daarmee het begin van een schoolvakantie van veertien dagen.

We brengen ze, in twee groepen, per auto naar de Brink in Assen. Oranje gekleurd. De loop langs kramen en uitgespreide kleedjes, waarop de welvaart van Nederland; het teveel. De drie kinderen kijken hun ogen uit; luisteren met verbazing naar het luide aanprijzen van de gebruikte goederen: speelgoed, kinderkleding, kinderfietsjes en stepjes, kinderspelen en puzzels. Hulpvaardige ouders hebben zichzelf, hun kinderen en koopwaar in het plastic gehuld; er nadert met wind een bui. Op een overdekt podium weerklinkt muziek, pop.

De Syrische jongeren kijken en blijven kijken naar Drents talent, dat op deze dag mag worden gehoord en gezien. Een dansschool laat in afwisselende groepen zien, wat ze in huis hebben en graag willen delen; de Brink staat op z’n kop. Even is er de zon; Oranjezon. Alle asielzoekerskinderen wens ik het optimisme, dat onder de Oranjezon en het Oranjegevoel schuilgaat.


Tekst + foto: Harry C.A. Daudt.

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl