Kinderen van de rekening?

We hebben in ons landje: kinderfeestjes, kinderopvang, kinderkleding, kinderschoenen, kinderboeken, ‘de kindervriend’, kindertelefoon, kinderliedjes en kinderpagina’s in kranten. Sinds kort weer: een nieuwe ‘Kinderombudsman’, die overigens een vrouw is. Ja, we zijn, wat je noemt: een kindvriendelijk volkje; tot aan de grenzen, tot aan onze grens.

Wees blij, dat onze ogen niet verder reiken dan de grens, onze grens. Want aan de grenzen van Griekenland, Macedonië en Turks-Syrische grenzen, wen je niet, wen je nooit; tenzij je de ogen sluit. Dankzij film, foto- en TV-beelden krijgen wij een indruk van ‘het kinderleven’ aan de grenzen. In moeders armen, stappend, hurkend en spelend in drijfnat zand, vergeefs zoekend naar voedsel en zich verdringend rond een kraantje om uit te drinken; levenswater. Aan vaders hand om van lopen nog tot snellen te komen, bij een bus of trein in aantocht. Vervoer naar de vrijheid. Vervoer naar de vrede. Vervoer naar veiligheid. Weg van het moederland, het vaderland, waar iedereen iedereen naar het leven lijkt te staan.

Het heeft, in de verte, iets weg van: kamperen; maar het is niet ‘de Hollandse soberheid uit 1950’, toen het kamperen in eigen land nog in de kinderschoenen stond. Ook heeft het iets weg van: vakantie, reizen, over grenzen gaan, naar vreemde streken, landen met eigen talen, eigen gewoonten, eigen folklore. Onze kinderlijke nieuwsgierigheid zet ons mede aan tot volksverhuizingen in vakantietijd. Maar hun verhalen zijn (nu) anders, bitter en met kartelrandjes; zelfs met messcherpe randjes; prikkeldraad-scherp. Je wilt er de oren voor sluiten; je ervan af wenden en erger: je ervoor afsluiten. Want er komt geen einde aan, er lijkt geen einde aan de stromen, de rijen, de stoeten met angstige gezichten en bange koppies.

Maar zijn het niet de kinderen, die anders zien en kijken? Meer optimist zijn dan hun ouders? Hun verdriet en tegenslagen een plaats(je) kunnen geven? Kijken zij niet vooruit, naar en in de toekomst, hun toekomst, nog in nevelen gehuld?

Hen een handje helpen, zou eenieder sieren. Steek wat energie in: zomaar-een-gesprek, samen een boek lezen, samen wandelen, samen sporten en nodig hen uit om samen een potje te koken of gewoonweg: pannenkoeken bakken en oppeuzelen. Ze zullen glimlachen of zelfs stralen. Was het niet de stem van de radio en TV-ster Willy Alberti, die ooit een hit scoorde met het lied: ’De glimlach van een kind, doet je beseffen, dat je leeft ’..........

Zien we niet om.... naar de kinderen van vluchtelingen, kinderen van asielzoekers, dan worden ze, ook en zelfs in ons land: ‘Kind van de rekening’.

Tekst + foto: Harry C.A. Daudt.

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl