Terugkeer naar het moederland

Isi belde ons gisteren op. Dat heeft hij sinds zijn vertrek eind juni uit Nederland, nu al enkele keren gedaan. Maar met de mobiel-verbinding van/naar Benin gaat het niet als vanzelfsprekend. Meestal bellen we hem terug, want we zijn én nieuwsgierig én belangstellend naar zijn ‘wel en wee’. Eerst was er sprake van ‘wee’, nu van ‘wel’. Hij mag namelijk daar naar school, ‘elke dag’, meldt hij ons enthousiast. Even enthousiast reageren wij. Want in zijn hoofd zit een plannetje: zelf.... een schooltje oprichten. Alleen met vrienden heeft hij dat plannetje gedeeld. Ik hoop dat hij dit plannetje ooit werkelijkheid ziet worden.

‘Vijf jaar Nederland’ heeft hem veel goeds opgeleverd. Via thuisonderwijs, een op een, in Grave, maakte hij kennis met een schoolritme van elke week, een dag. Dat bood hem ‘Stichting GAST’ in Nijmegen. Onder hun vleugels maakte hij kennis met ‘de maatschappij, die Nederland heet’, hij ging daar zijn gangetje. Onderwijs, sport, ontmoeting, een potje koken en klusjes doen bij ‘de fietsenmaker’ en in Nijmeegse tuinen. Niet alleen de Nederlandse taal, maar ook het Frans kreeg hij onder de knie. Dankzij Franssprekende Afrikaanse asielzoekers, kende hij bij vertrek al een aardig mondje Frans.

Nu komt die taal hem goed van pas, want hij is terecht gekomen in de hoofdstad van Benin. Daar is het Frans bijna voertaal. Hij heeft er onderdak gevonden en mocht er eerst gratis wonen, want geld en bank trokken nog niet samen op. Vanuit Nederland had hij heel wat euro’s meegekregen, om een goede start te maken. Ook in Benin is geld een dagelijks ‘tovermiddel’. Van Nederlandse wijsheid kreeg hij mee dat het niet verstandig leek om dat geld op een plaats te dragen. Verspreid over zijn lichaam heeft hij zijn ‘zakgeld’ daarom overgevlogen naar zijn moederland Benin.

In Benin wachtte hem een onplezierige boodschap. Zijn moeder bleek ziek en ze moest enkele tijd doorbrengen in het ziekenhuis. Het zou me niet verbazen als ook zijn duiten zijn aangewend voor haar beterschap. ’Familieleven’ heeft in Afrikaanse landen een veel grotere inhoud dan in Nederland. Wetten in en omtrent de zorg zijn hen vreemd, zorg is er vanzelfsprekend. Maar een ziekenhuis is een goed en zinnig overblijfsel uit ‘de koloniale tijd’. Voor een verblijf en behandeling zal moeten worden betaald, neem ik aan. Nu blijkt zijn moeder weer thuis, enkele honderden kilometers verderop.

Want Isi kan niet terug naar zijn geboortedorp, hij zou er groot gevaar lopen. Daarom draagt hij sinds zijn vertrek de naam van zijn moeder, en met ere. Is hij gelukkig? We nemen aan van wel. Hij klinkt in ieder geval blij en dat.... gunnen we hem van harte.

Foto + tekst: Harry C.A. Daudt

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl