Felicitaties

Leo Fijen (presentator KRO), Teun-Jan Tabak (journalist) en Wies Stael-Merkx (destijds voorzitter 8 mei-beweging). Een paar mensen die een felicitatie stuurden†ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum van de Raad van Kerken in Nederland.†Hieronder een bloemlezing.

Denkend aan de Raad van Kerken

Als ik aan de Raad van Kerken denk, zie ik de kleuren van Basel, dan geniet ik van kerken samen die in Europa hun stem laten horen over gerechtigheid, heelheid en vrede. Als ik aan de Raad van Kerken denk, dan ben ik weer even in Seoul, dan mag ik me laven aan de wereldwijde inzet voor het conciliair proces. Als ik aan de Raad van Kerken denk, dan mag ik delen in de hoop van Graz waar duizenden christenen uit heel Europa een profetische boodschap lieten horen over de betekenis van religie in deze tijd. Als ik aan de Raad van Kerken denk, dan word ik ook geraakt in Nederland en dan word ik ontroerd door de voortdurende compassie met de kwetsbaren in onze tijd. Als ik aan de Raad van Kerken denk, dan hoor ik de Charta Oecumenica en dan ben ik blij dat de christenen in Nederland elkaar zoeken om hun boodschap en hun verbondenheid uit te dragen. Raad van Kerken: dat is de boodschap van Christus, ver weg en dichtbij. Dank voor zoveel gelovige inspiratie!

Leo Fijen, KRO†

---

40 jaar oecumene in Nederland en nu....

Ik heb de Raad van Kerken actief meegemaakt met mannen van stavast als voorzitter Henk Berkhof en secretaris Fiolet. Het was de tijd van 'getuigen van de hoop die in ons leeft', waarbij de oecumene zich als een inktvlek over kerkelijk Nederland spreidde, wat meer in het noorden en wat minder in het zuiden. De Raad sprak zich uit over neutronenbommen en een boycot van Zuid-Afrika

Daarna kregen we de periode dat we voorzitter Dick Mulder en secretaris Wim van der Zee voor de microfoon hadden. De Raden van Kerken, lokaal, provinciaal en landelijk, hielden zich nadrukkelijk ook bezig met de vrede, met het verzet tegen kernwapens; er was het overleg tussen Joden en Christenen en de vraag hoe de kerk dan moest kijken naar de christelijke Palestijnen; de kerken liepen tevergeefs te hoop tegen de opening van winkels op zondag. De Raad timmerde aan de weg in het publieke debat, maar het geloofsgesprek over de eenwording van de christelijke kerk had zijn grenzen wel bereikt; het prikkeldraad bleek op sommige plekken nog erg hoog en scherp.

De laatste jaren was het aan voorzitter Ton van Eijk en secretaris Ineke Bakker om de Raad gestalte te geven in kerk en samenleving. Er waren Kerkendagen in Kampen en Zwolle, interreligieuze ontmoetingen in Utrecht. Op de heide in Drente sprak de Raad van Kerken zijn onvoorwaardelijk steun uit aan vluchtelingen die niet meer terug konden naar hun thuisland. Maar als het ging om de oecumene.... Wat is dat nu weer, oecumene. Kerken werken aan hun eigen profiel en mission statement om duidelijk te maken wie zij zijn en waar zij voor willen staan.

Wat te doen met die toch dwingende oproep van Jezus 'opdat zij allen ťťn zijn'? Als Raad, met Henk van Hout als voorzitter en Klaas van der Kamp als secretaris, gestadig verder gaan. Met veel sterkte en inspiratie.

Teun-Jan Tabak, journalist

---

Alle lof voor de Raad

Van huisuit ben ik op en top katholiek. Wel oecumenisch katholiek. Mijn vader was een oecumenicus avant la lettre. Hij was niet gelukkig met de scheiding van de kerken en voelde niets voor de verzuiling in de samenleving. Ter illustratie: in de oorlog moesten wij evacueren. We werden ondergebracht bij een streng gereformeerd gezin. Een gastvrije ontvangst, we leefden en baden samen en gingen beurtelings met elkaar naar de kerk. Dat was toen streng verboden! Mijn vader loste dat soepel op: 'Deze mensen hebben ons ontvangen zoals Jezus het gedaan zou hebben. En waarom zou je dan niet met elkaar mogen bidden en vieren?' De christelijk boodschap tot haar essentie teruggebracht. Kerkgrenzen even verschoven.

Logisch, dat ik, toen ik in de Raad kwam, moeite had met de ingewikkelde nota's en debatten over oecumene. Maar ja: de scheiding tussen de kerken is een feit, een droevig feit. Het kost veel inspanning om hun gezamenlijkheid te ontdekken en een rol van betekenis te spelen in het publieke debat. In de afgelopen jaren hebben heel veel mensen met grote inzet daaraan gewerkt. Hoogtepunt voor mij was het Conciliair Proces voor gerechtigheid, vrede en behoud van de Schepping. Alle lof voor de Raad. Van harte proficiat met hetgeen in de afgelopen veertig jaren tot stand is gebracht.

Hoe zal het verder gaan nu veel mensen losgeraakt zijn van kerkinstituten, dogma's en stellige waarheden en op zoek gaan naar hun innerlijke drijfveren om hun leven vorm te geven? Zou de Raad kans zien om al die kleine gemeenschapjes die aan het groeien zijn, te stimuleren en een lamp voor hun voeten te zijn zodat zij een wijde uitstraling zullen krijgen? Dat wens ik de Raad toe voor de toekomst.

Wies Stael-Merkx, de eerste voorzitter van de Acht Mei Beweging

---

Veertig jaar inzet voor 'de ander'

De Raad van Kerken in Nederland feliciteer ik graag met zijn veertigjarig bestaan. Toen ik deze eerste zin opschreef, moest ik denken aan het feit dat veel Turkse en Marokkaanse 'gastarbeiders' veertig jaar geleden naar Nederland kwamen. Zo ook mijn vader.

Ik moest onwillekeurig er ook aan denken hoe belangrijk de rol van de Raad van Kerken was en hopelijk zal zijn als het gaat om de positie van minderheden in het algemeen en van moslims in het bijzonder. Zo waren het de kerken - vaak ertoe aangespoord door de Raad van Kerken - die zich als eersten zich over de eerste moslim-migranten hebben ontfermd en hun de eerste opvang boden. Het was ook de Raad van Kerken, die zich voortdurend het lot van illegale migranten, vluchtelingen en asielzoekers aantrok. De Raad van Kerken zet zich de laatste jaren steeds meer in om een brug te slaan naar en om de dialoog te voeren met moslims.

Dat in Nederland velen - weliswaar met vallen en opstaan - proberen te bouwen aan een samenleving waar minderheden zich beschermd weten, is voor een groot deel te danken aan de Raad van Kerken in Nederland. Veel moslims doen mee. Op vele gebieden. Zo is in de politiek of bij de overheid een Nebahat (Albayrak) of een Ahmed (Aboutaleb) geen bijzonderheid meer.

De Raad van Kerken in Nederland heeft zich niet voor niets al die veertig jaar ingezet voor de 'ander'.

Mohamed Sini, voorzitter 'Islam & Burgerschap'

---

...doemt het beloofde land van vrede en gerechtigheid op

Het is vanuit een diep gevoel van verbondenheid dat ik u van harte gelukwens met dit bijzondere jubileum. De Raad van Kerken heeft een gedurfde, levensnoodzakelijke stap gezet op de weg naar een fatsoenlijke samenleving,waar niemand zich meer vernederd voelt. Wij weten tot in ons diepste zijn, dat wij, die elk gevoed worden door onze eigen spirituele tradities, elkaar nodig hebben. In die eerste jaren van de worsteling om Joods leven weer op te bouwen hebben wij ons door u gesterkt gevoeld. Tijdens de strijd van lange adem voor de vrijheid van Joden in de Sovjet-Unie heeft u zich een loyale, moedige bondgenoot getoond. Wij als Joodse gemeenschap weten ons omringd door de warmte van de kerken.

De solidariteit met de staat IsraŽl was en is krachtig. Het zoeken naar naar een bestendige, veilige vrede brengt ons in discussie met elkaar , maar verenigt ons ook in het streven naar een spoedig veilig nabuurschap ,waarin de volledige ontplooiing van alle IsraŽlische en Palestijnse kinderen eindelijk is gegarandeerd.

Nu de tocht door de woestijn van onverschilligheid en fanatisme maar gelukkig ook groeiend wederzijds respect en afstand nemen van triomfalisme is volbracht, doemt het beloofde land van vrede en gerechtigheid op. Ik heb een volstrekt geloof in onze gebundelde kracht om tezamen de wereld van goedheid te winnen. Nog nooit zijn de gevaren die de wereldgemeenschap bedreigen, zo groot geweest, maar ook nooit zijn de kansen voor volledig herstel van alle wonden, de tikoen olam, zo intens aanwezig geweest. Een gezonde planeet waarop elk kind beschermd kan leren en werken aan zijn en haar toekomst.

Moge de Altijd Aanwezige het werk van uw handen zegenen. Dat wij allen onze verschillende wegen mogen volgen in de geest van de profeet Malachi:

Halo Aw Eechad lekoelanoe

"Wij hebben toch een vader

Een GD heeft ons geschapen..."

Bewirkat sjalom, met de de zegen van vrede.

Awraham Soetendorp†

----

Gelukwens aan de Raad van Kerken, ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan

De scheiding van kerk en staat houdt niet in dat staat en kerk niet met elkaar mee zouden kunnen leven. Integendeel, die scheiding brengt ook respect voor elkaars taak en verantwoordelijkheid met zich mee en het 40-jarig jubileum van de Raad van Kerken is een mooie gelegenheid om dat respect nog eens tot uitdrukking te brengen. De secularisatie heeft in Nederland weliswaar geleid tot een afname van het aantal leden van de gevestigde kerken. Maar dat betekent niet dat verhouding tussen kerk en staat van minder belang is geworden, of aan de taak van de kerken in de samenleving minder belang gehecht moet worden.

Bij deze gelegenheid wil ik, ook namens het kabinet, de Raad van Kerken geluk wensen: het moment gedenken en het vele goede dat de kerken in de afgelopen jaren in de samenleving hebben verricht en de wens en de hoop uitspreken dat de kerken zich in de moderniserende samenleving steeds een passende positie zullen weten te vinden en hun zegenrijke werk zullen voortzetten. En dat de Raad de kracht zal vinden om zijn missie om de oecumenische dialoog gaande te houden en de gezamenlijke dienst aan de samenleving te blijven bevorderen.

Dr. E.M.H. Hirsch Ballin, minister van Justitie†

---

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl