SONYA…niet te filmen

‘Het is maar een kwartiertje fietsen’

Het komt uit de lachende mond van een schoolkind; een frêle gestalte in een wit T-shirt en strakke lenteblauwe broek.   
      

We nodigen haar uit om tegenover ons te gaan zitten; ze draalt, zoekt zich haar gemak in een haar bijna onbekend gezelschap. Te groot voor de schoolstoeltjes, waarop dagelijks kinderbilletjes plaats nemen om ongedurigheid in leergierigheid om te zetten. Haar ouders willen aanwezig zijn, hun enige dochter beschermen en behoeden. Moeder is taalvaardig, kan het gesprek in de Nederlandse taal goed volgen. Vier jaar Nederland hebben deze Afghaanse familie niet alleen aangeraakt, ook gevormd en getekend. Vader is er letterlijk en figuurlijk door op de achtergrond geraakt; de eerste maanden van zijn verblijf in Nederland, zat hij ‘vast’; gescheiden van zijn gade, zijn kinderen; een dochter en een jongere zoon. Het staat als een handschrift op zijn gezicht getekend; smart. Een man, klein van gestalte, in een sportieve outfit. Sonja begint al boven hem uit te groeien. Zij spreekt de taal al zo goed, dat zij met regelmaat tolk is tussen ons en haar ouders.

Haar moeder heeft haar voorbereid. Ze zal worden gefilmd. Alleen als ze daaraan zal willen meewerken. Een mevrouw met een open gezicht en een vlecht stelt haar gerust en op haar gemak, als ze haar filmplannen ontvouwt; eenvoudig en direct. Empathie en levenservaring kunnen  documentairemaakster Arjanne niet worden ontzegd. Even komen er tranen, eerst bij Sonya, dan bij haar ouders; de laatsten ontvouwen haastig papieren zakdoekjes, die ze na het wegvegen van het traanvocht even haastig in hun jaszakken wegstoppen. Het gesprek gaat over haar nabije toekomst; niets is zeker; alles nog in Hollandse nevelen gehuld. Ze hebben te horen gekregen, dat ze naar een zogenaamde Gezinslocatie zullen gaan. ‘Midden in het schooljaar?’ vraagt Arjanne aan Sonya. ‘Een onbegrijpelijke actie van het IND’, zeggen wij, als uit een mond. Onzekerheid hangt als een grauwsluier over hun bestaan in het AZC van Grave.

‘Wat vind je leuke vakken op school?’, vraagt Arjanne. Het gezicht van Sonya klaart op. Eigenlijk vindt ze alles op school leuk, zegt ze schouderophalend. Maar gymmen, dat doet ze het liefst. Ze is sinds december van het vorig jaar enthousiast aan het turnen. Haar ouders stralen als Sonya onbevangen haar verhaal doet over de vrijdagavonden met de turnleraar en haar mede-turnsters. ‘Ik kijk er elke week naar uit’, zegt ze in het vuur van haar verhaal. ‘Misschien zouden we dat kunnen filmen?’ of je dagelijks fietstochtje naar en van school’, stelt Arjanne voor. Die heeft haar zakblocnote al volgeschreven met ideeën, gedachten, mailadressen en telefoonnummers. Het is een spannend uur, waarin Sonya, een gewoon schoolkind op een gewone schooldag zich ontspant. Ons laat ze een stukje van haar ziel zien; een niet te filmen stukje?

Harry C.A. Daudt,
Interkerkelijk Platform Asielzoekers Grave.                      

 

Raad van Kerken in Nederland | Koningin Wilhelminalaan 5 | 3818 HN AMERSFOORT | 033-4633844 | rvk@raadvankerken.nl

Site design: SyncCP; techniek: SiteCan