Hunkering

Met het verglijden van de jaren, als het Avondland lonkt, ontstaat de hunkering. De hunkering naar gezien te worden, warmte, intimiteit, een ontmoeting vol tederheid en dichtbijheid. Ouder worden geeft prachtige vergezichten, rust, niets hoeft, veel mag, wijsheid telt, gezien te worden in al de groeven in je gezicht. Wij allen zoeken, hunkeren.


Hunkering, wat een prachtig woord, maar ook zo onnoemelijk pijnlijk. Hoeveel tranen zijn er vergoten door de onvervulde hunkering, de onmogelijke liefde, het onbereikbare verlangen naar samen zijn met die ene. Die ene, zo dichtbij en tegelijkertijd zo ver weg. Hunkering, verlangen.


Ten diepste zijn wij allen één en tegelijkertijd ook zo alleen op deze prachtige planeet. Ik zie enkele planeten in mijn leven voorbijglijden, mensen die een blijvende plaats hebben verworven in de kamers van mijn hart. Ook zijn er meteorieten geweest, mensen die als een bom insloegen in mijn dagelijks bestaan en even snel weer verder trokken. Wat overbleef is en was gruis, mensen die om een of andere reden voorbijkwamen zonder echt een blijvende plek te verwerven in mijn hart.


Een mensenleven lang ontmoeten wij elkaar, zoeken wij elkaar, verlangen wij naar elkaar. En soms is daar plotseling, het vervulde verlangen. Misschien houdt ons dat wel gaande, een leven lang. Misschien stopt het leven wel als de hunkering gedoofd is.


Ik hoop dat de hunkering en nieuwsgierigheid blijft. Dan leef ik vol verlangen tot ik opstijg ter hemelvaart in de hoop dat de Heilige Geest zich over mij ontfermd heeft gedurende dit aardse leven.


Rik Bronkhorst
journalistiek ambassadeur Raad van Kerken 

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl