Salam Aleikum

Achterin een rustige kerk zat, zoals hij daar iedere zondag zit, een vluchteling met traumatische ervaringen. Hij gedraagt zich soms onmogelijk, leeft grotendeels op straat en ruikt niet zo lekker. Hij rookt de hele dag shaggies, die vanuit een scheve mondhoek de wereld in staren.Net zoals hij wat scheef van geest vanaf het bankje bij de rotonde naar de koopstraat alles beschouwt wat langs zijn geestesoog voorbij trekt. Vrijwel dagelijks zie ik hem daar zitten of hij komt zwaarlijvig, zomer en winter dik ingepakt, voorbij fietsen. Het tempo is traag, waarom zou hij zich ook haasten? Ik heb hem wel eens gegroet in het voorbij gaan. Hij kijkt dan weg, groet nooit terug.

Ook heb ik wel eens vijf euro in zijn hand gedrukt voor een pakje shag. Dat was toen hij achter mij zat in de kerk. Ik had namelijk gezien, dat hij aan het eind van de dienst alvast zijn bijna lege pakje shag ter hand nam. Hij nam het aan, maar ik zag dat ik dit nooit meer moest doen. Hij bedankte mij niet, keek mij alleen even aan, trots, ik had zijn trots gekrenkt. Hoe hoog zijn nood ook was op dat moment; ik krenkte zijn trots.

Hij komt van de Balkan en ergens is daar in zijn leven iets langdurig mis gegaan. Veel mensen zijn bang van hem, ook in de kerk, want zijn gedrag is soms lastig te peilen. Als hij al contact zoekt is dat met dames die alleen ter kerke gaan. Die kunnen dat niet zo waarderen, want hij gedraagt zich dan duidelijk grensoverschrijdend. Daarover wordt hij dan aangesproken door de straatpastor, die hem goed kent. Naar haar luistert hij dan met enig tegensputteren wel. Dan trekt hij zich weer terug, zwijgend, kijkend, observerend zonder enige vorm van contact.

Hij heeft, tot mijn verbazing vorig jaar aan mij gevraagd om bij het eeuwenoude Mariabeeldje voor hem een kaarsje op te steken en het Onze Vader voor hem te bidden. We gingen beiden op onze knieën, hij eerst. Hij voelt dus wel contact met het Hogere, vandaar dat hij altijd op dezelfde plaats iedere zondag in de kerk zit. Verder zwijgt hij, ontwijkt oogcontact, maar ziet en ervaart. 

Vandaag bij de vredeswens die wij elkaar met handen schudden toewensen, maakte ik ook vanaf enkele banken verder een handgebaar naar hem. Hij keek enigszins verrast met plotseling zachte ogen, die anders in de alarmfase staan naar mij. Na afloop van de dienst fietste ik langs de kerk waar hij liep met zijn eeuwig aanwezige shaggie. “Salam Aleikum,” hoorde ik hem mij groeten. Ik groette hem terug met dezelfde woorden. Wat een geschenk.




Rik Bronkhorst
journalistiek ambassadeur

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl