Aards Paradijs ...

Is Nederland nu wel of niet Het Aards Paradijs voor vluchtelingen?

Met enige regelmaat stel ik mezelf die vraag. Dat lijkt me goed, zo’n ‘zelfonderzoek’. De dagbladen, weekbladen en teeveeprogramma’s vinden ook met de regelmaat van de klok deze vraag op hun journalistieke pad.

Zoals al eerder gemeld, hebben we in het Nijmeegse ‘Heumensoord’ kennis gemaakt met een Syrische familie; die we onder meer aan onze tafel hebben genood. Hun kook-en bakkunst stonden garant voor een heerlijke Syrische maaltijd. We zijn hun ‘wel en wee’ blijven volgen; van Nijmegen naar Budel, van het Brabantse Budel naar Assen, waar zij sinds kort, met de in Syrië achtergebleven familieleden zijn herenigd; zelfs een ‘eigen’ onderdak in deze Drentse stad, bewonen. Het is hier sneller opgeschreven, dan in de werkelijkheid verkregen.

Je hebt heel wat nagels nodig om de tijd te verbijten. Ook de enveloppen-met-berichtgeving van het IND, de advocaten en andere instellingen, vormen een bijna Drentse heuvel. Je kunt er bijna tegenaan fietsen. Ook dat laatste hebben ze zich aan moeten leren. Op onze vouwfietsjes en een goede ATB-fiets, hebben ze deze kunst onder de knie gekregen. Ze zijn ons zo dankbaar, dat ze ons op facebook, bijna wekelijks op de hoogte te stellen van hun wedervaren op de respectievelijke scholen; want ook in Syrië werd onderwijs gevolgd; en je moet wel iets klaarmaken, als beide ouders in het Syrisch onderwijs werkzaam zijn; de een als lerares Engels en de vader, als leraar lichamelijke oefening. Vrijmoedig vertelden ze, dat ze meer dan een uur nodig hadden om dagelijks op hun werkplek terecht te komen; onveiligheid op hun route; zowel van scherpschutters als van weg-versperrende bouwval.

Ze zijn ‘de na-komers’, die van verre, ‘het vluchtavontuur’ van hun driekoppig kroost, hebben moeten volgen. ‘Geduld is een schone zaak’, wordt er in Nederland verzucht; en dat geldt zeker voor vluchtelingen. Er zijn ‘bosjes’ mensen, waarmee wij, tijdens feestjes en partijen, de discussie aangaan over: aankomst, het mogelijk verblijf en onmogelijk vertrek van asielzoekers. Weinigen beamen onze standpunten; laten zich laatdunkend uit over hen, die ‘mee-eten uit de gevulde ruif’ van ons land, ons Nederland, dat langzamerhand ‘van kleur verandert’. Wij menen ten goede; de gesprekken met hen, zijn zelden zonder hoop; dat siert asielzoekers, die hier vriendschap zoeken en soms (openlijke) vijandschap vinden.

Foto + tekst: Harry C.A. Daudt.

Raad van Kerken in Nederland
Koningin Wilhelminalaan 5
3818 HN AMERSFOORT

Facebook Twitter LinkedIn
phone033-4633844
emailrvk@raadvankerken.nl