Raad van Kerken in Nederland

2017 | Hoofddoekje

Bij de discussie over het dragen ( op beschaafde, niet al te opvallende wijze zoals de agente in Amsterdam deed) van een hoofddoekje bij de politie of in het uitoefenen van een andere publieke functie wil ik graag het volgende ter overweging meegeven:


Op het dragen van zichtbare attributen op het lichaam uit (geloofs)overtuiging kan volgens mij geen enkel negatief argument worden gestempeld. Eng: gestempeld!


Zo komt de afwijzende discussie over dit voor velen heikele onderwerp op mij over. Een hoofddoekje is totaal iets anders dan een gezichtbedekkende burka, een niqab of chador. Een hoofddoekje in de vorm van een hiyab staat elegant en vriendelijk als uiterlijk vertoon van een vrouw die gelooft in de waarde van haar overtuiging en is volstrekt acceptabel in onze westerse samenleving.


Een hoofddoekje, een keppeltje, een christelijk kruisteken of een socialistische ster (voor zover ze er nog zijn) mag toch geen beletsel zijn om een publieke functie uit te oefenen. Dan kunnen wij het ook nog wel even hebben over de opdringerige tattoos die functionarissen in openbare functies menen te moeten etaleren. De multiculturele samenleving is een feit. Daar kan niemand meer omheen.

Wij zullen, en met wij bedoel ik iedereen die zich in Nederland heeft genesteld, gebaat zijn bij verdraagzaamheid.

Wat maakt het uit of iemand laat zien waarin hij of zij gelooft? Het zijn de starre denkers onder ons, zowel aan Moslim zijde, als aan Christelijke zijde, als aan Joodse zijde, als bij de Ongelovigen onder ons, die zorgt voor de heersende onverdraagzaamheid.


Ik zie liever een vriendelijk ogende moslima achter de balie in overheidsfunctie of als politiefunctionaris, dan een chagrijnige kortgebekte vrouw vol tattoos die op mij agressief overkomt.

Een wijs gezegde luidt: “It takes two to tango.” Met andere woorden: “We hebben elkaar nodig om op vreedzame wijze samen te leven.” Waar de ander niet mee doet en de boel verziekt of erger, ben ook ik voorstander van ingrijpen.


Buitensluiten echter van mensen omdat zij blijk geven van wie zij uit vreedzame overtuiging zijn, lijkt mij leiden tot verdere verharding en uiteendrijven van elkaar in een samenleving die onderlinge saamhorigheid hard nodig heeft.


Rik Bronkhorst.


Rik Bronkhorst is journalistiek ambassadeur bij de Raad van Kerken. Hij schrijft waarnemingen die een persoonlijke visie vertolken en lezers willen stimuleren tot een eigen standpunt te komen. Qua inhoud vertolken ze niet per se de visie van de Raad. Bovenstaand onderwerp is een voorbeeld van een onderwerp dat verder niet in een plenaire raadsvergadering aan de orde is geweest. Om u als lezer gelegenheid te geven te reageren is onderstaande reactiemogelijkheid geopend.

Bron foto: Publieke ruimte van internet