Hoop op beter

De hoop van vele mensen is een vreedzaam, rustig leven, veilig en in een zekere welvaart te kunnen doorbrengen. Kijk ik naar de wereld om mij heen, dan zie ik zowel dichtbij als veraf mensen die worstelen met dit verlangen. Een verlangen dat voor hen geen gestalte krijgt in de realiteit. Schrijnend vind ik dit.

Zeker in de 'rijke' westerse wereld lukt het een steeds groeiend aantal mensen niet om mee te doen in een samenleving die wel de mogelijkheden biedt om aan deze hoop op een goed leven gestalte te geven. Dat is pijn. Dat is frustrerend. Dat is pure ellende. Dat schept haat en onrust. Haat en onrust bij mensen die om een of andere reden niet mee kunnen komen. Gelukkig zijn er procentueel niet te veel van deze medemensen. Maar de enkelingen die uit frustratie doorslaan en geweld gebruiken, daar staan de media vol van. Wij mensen, wij als samenleving schrikken daarvan op. Er ontstaat een gevoel van onveiligheid. We gaan elkaar mijden. Worden achterdochtig naar elkaar toe. We zijn vreemden voor elkaar geworden. Er is vermijding van contact ontstaan.

Ik was eens met een goede vriendin in een bekende wereldstad. Zij woont daar. 'Jij kijkt de mensen aan', zei ze plotseling verbaasd tegen mij. 'Dat zijn wij hier niet gewend', ging ze verder. Ik keek haar evenzeer verbaasd aan. 'Waarom zou ik dat niet doen', vroeg ik aan deze zeer sociaal ingestelde vrouw, die gemakkelijk contact maakt met een ieder. 'Je weet nooit wie je in de ogen kijkt', antwoordde zij mij. 'Dat kan gevaarlijk zijn!' Echt, ik had daar nog nooit over nagedacht. Weliswaar had ook ik al vroeg in mijn leven in de gaten, dat er mensen zijn die je maar beter niet recht in de ogen kunt kijken, maar zo had ik nog niet nagedacht over menswaardig contact met de niet gekende medemens. Ik ben nogal openhartig en snel in staat tot echt contact met een ieder. Ook raak ik mensen snel aan. Gewoon even een vorm van 'het is okee, de vibratie, de energie tussen ons is okee'.

In de kerk sprak een trouwe parochiaan mij daarover aan: 'Jij raakt mensen aan, dat zijn wij hier niet zo gewend.' Eigenlijk toen pas ging ik daarover nadenken. En weet u, ik kwam tot de conclusie dat ikzelf ook soms schrik als iemand mij onverwacht aanraakt. Angst? Wantrouwen? Achterdocht? Onvermogen? Ik ben voorzichtiger geworden op dat punt. Ook al zie ik ’s morgens in de stationshal soms mensen staan met een kartonnen bordje boven hun vriendelijk lachende hoofd geheven: 'Gratis hug.'  Zelfs de voorbijgangers die daar niet op ingaan, lopen met een glimlach op hun gezicht verder. Positieve impulsen werken dus echt, hoe dan ook.

Ik schrik vaak van de negatieve schreeuwlelijkerds op de sociale media. Zo onverdraagzaam. Frustraties liggen ten grondslag aan dit negatieve gedrag. Gedrag waar niemand beter van wordt. Gedrag dat alleen maar zorgt voor verharding in een samenleving die alles in zich heeft om vreedzaam weldadig paradijs te zijn op aarde. Naïef? Zeker! Maar zonder hoop op beter is alles verloren! Vraag het hen die de oversteek waagden, toen en nu naar het beloofde land: 'The Land of the Free.'  Amerika, Canada, Australia, Europa. Wie kan hen dat kwalijk nemen? Als je niets meer hebt, als alle hoop verloren is, als er alleen nog hoop gloort ergens aan de horizon.

Rik Bronkhorst


Raad van Kerken in Nederland | Koningin Wilhelminalaan 5 | 3818 HN AMERSFOORT | 033-4633844 | rvk@raadvankerken.nl

Site design: SyncCP; techniek: SiteCan