Raad van Kerken in Nederland

2017 | Abdul Hamid Youssef

Binnenkantje links. De bal schoof gericht naar de linkerhoek maar no change dat de bal het houtwerk achter de getalenteerde doelman zou raken. Vol op de wreef dan. No change. Het waren de gouden voetbaljaren van een getalenteerd erg jong ventje. Een schreeuw: “Lopen Henk, en de bal ging over 45 meter op de stropdas van deze uiterst rappe atletiekjongen die als rechtsbuiten zo menig doelpunt scoorde.” Een jochie dat zijn kop leeg maakte op en om het voetbalveld, dagelijks, langdurig en vol overgave.


Je gunt ieder kind zo’n nevenactiviteit als er geen mensen zijn die je een vorm van afleiding of steunactiviteit kunnen geven. Soms is het leven van een kind te moeilijk. Iemand die er dan voor hem of haar is zo broodnodig. Soms letterlijk. Kijk naar de sloppenwijken overal ter wereld, waar kinderen soms noodgedwongen op vuilnisbelten rondscharrelen om aan eten of afleiding te komen.


Ik zal nooit die ene foto vergeten van dat jongetje van een jaar of vijf, roetzwart van de chemische troep op zijn gezicht, zijn armpjes, zijn benen. Hij kwam uit India en hij klopte als verdienste afgedankte batterijen uit. Ik heb werkelijk geen idee waarom of wat er verder mee gedaan werd. Giftige troep, ja, de gehele dag giftige troep uit afgedankte batterijen kloppen gezeten op een nog grotere berg troep. Schokkend. net als dat blote meisje op de foto uit de Vietnamoorlog. Gruwelijk. Slachtoffer van gewetenloze bombardementen met fosfor of ontbladeringschemicaliën.


En recent de gruwel van beelden gefilmd in Syrië van een totaal wanhopige en verdrietige man, Abdul Hamid Youssef, vader van een tweeling die hij dood door verstikking met gifgas in zijn armen hield. Ook zijn vrouw, zijn broers en nog meer directe aanverwanten van hem kwamen door deze oorlogsmisdaad om het leven. Wat een verdriet! Wat een ellendelingen die dit op hun geweten hebben!


En zij die opdracht gaven tot deze criminele oorlogsdaad! Hoe kunnen zij rustig slapen? En dan ook plotseling goed nieuws! Een wandelmars door ruim 200 mensen van Helvoirt naar Nijmegen om Pater Frans van der Lugt te gedenken. Te eren ook voor zijn dappere verzetsdaden ieder dag maar weer in Homs, Syrië, plat gebombardeerd en verovert door tuig. Dwars door alle puinhopen en oorlogshandelingen heen stapte hij iedere dag op zijn krakkemikkige fietsje en ging brood halen, voedsel voor iedereen die bij hem om hulp kwam, religieus of niet, moslim of christen, wie dan ook.


Ja, dan ben je dapper. Dan ben je bewonderenswaardig. Dan ben je oprecht een goed mens. Een ware christen met een hart vol naastenliefde en een rotsvast vertrouwen in dat wat goed is. Ze hebben hem zijn huis uit gesleurd en vermoord. Waarom? Wat had deze mens toch misdaan? Waarom moet het kwaad zo verschrikkelijk te keer gaan? Te keer gaan tegen dat wat goed is.


Iemand zei mij: “Het kwaad stijgt tegelijk op met het goede.” En ik denk dat deze persoon gelijk had. Gelukkig zijn er altijd weer mensen die zich dat goede herinneren en actie ondernemen, zelfs als dat eigenlijk niet al teveel voorstelt in verhouding tot wat deze engelen op aarde voor goeds hebben verricht. En dan dat jochie met zijn binnenkantje links. Zo zijn er velen. Bewonderenswaardig vind ik dat soort jochies in oorlogsgebied, teruggekeerd in een volledig verwoeste stad en….een balletje gaan trappen. Hoe bestaat het. Wat een veerkracht!


Rik Bronkhorst,
journalistiek ambassadeur van de Raad van Kerken