Verkenningen van een nieuw predikant (2)

Rik Bronkhorst, journalistiek ambassadeur, kwam tijdens zijn kerkelijke zwerftocht in Echtenerbrug - Oosterzee. Hier deel twee van zijn gesprek met ds.  Sifra Baayen-Op ’t Land. 

Ik geloof in de kracht van de Bijbelverhalen. Om de een of andere reden is het voor ons mensen van de eenentwintigste eeuw lastig om in de grote verhalen te geloven. Paus Franciscus grijpt daarom terug op de verhalen van de heiligen en niet-zo-heiligen, en daar doe ik graag aan mee. Jezus Christus is mens geworden zodat Gods liefde niet abstract bleef, maar concreet en aanraakbaar werd voor ons mensen. Dit verhaal mogen we dichtbij houden. Het verhaal van zijn leven, sterven en opstanding helpt om ons leven te vormen naar Hem.

Mijn visie als predikant is dat ik graag de mensen toerust. Zo kunnen zij in hun omgeving weer verder geven. Ik hoop ze woorden te geven en originele vormen van kerkdienst die aan het denken zetten.

Ik zit in de eerste maanden van mijn predikantschap, dus ik ben nog heel erg aan het verkennen wie mijn gemeente is en wat ik voor haar zou kunnen doen. Ik ben van mijzelf heel creatief, maar je kunt je ook als gemeente en als predikant verliezen in alle dingen die je doet en organiseert. Ik probeer in mijn eerste half jaar uit te vinden hoe God met deze gemeente en haar gemeenteleden verder wil. Want dat God iets wil met ieder van ons, dat staat voor mij als een paal boven water. Wat dat concreet inhoudt, moeten we uitvinden.

In de kerken is vaak veel aandacht voor diaconie als vorm om te zorgen voor de samenleving en mee te leven met de mensen in de knel. Dat is ook een belangrijke taak. Ook met onze geloofsboodschap kunnen we wat bijdragen aan de samenleving. Ik hoor vaak van ouders met jonge kinderen dat zij graag de Bijbelverhalen mee willen geven aan hun kinderen. Ik ben nieuwe vormen aan het overwegen om die Bijbelverhalen aan die ouders en die kinderen mee te geven, liefst op een wijze dat ze samen iets kunnen doen.

Kerkbezoek willen verschillende jonge ouders ook doen, dan is het wel heel fijn als de kinderen niet te lang stil hoeven te zitten. Dus graag met iets Bijbels dat bij hun leeftijd aansluit. Ik heb nu vroeg in de kerkdienst een kindergedeelte: ze mogen dan naar voren komen en de reiskoffer openmaken. Daar zit dan iets in wat over het Bijbelverhaal gaat. Dan gaan we daar iets mee doen: ik neem bijvoorbeeld bij het verhaal over het mosterdzaadje een paar bollen mee, aarde, een bloembakje en een gieter. Dan laat ik mij door de kinderen uitleggen wat we nu zouden moeten gaan doen.

Een ander iets waar ik graag iets mee zou willen doen, is de gedachte dat geloof een leven lang kan groeien. Mensen, ook trouwe kerkgangers, zien geloof als iets wat je meegekregen hebt, en wat je dus hebt (of niet). Maar geloof is iets wat het doen en denken kan informeren, elke week weer. Een vriend van mij is met Ignatiaanse spiritualiteit bezig en daar komt dat ook in terug. (zie: www.gewijderuimte.org )

De realiteit dat de kerk geen gemeengoed meer is voor de mensen: daar ben ik ook mee opgegroeid. Zo ken ik dat ook: de kerk is in de marge. Dat moeten we accepteren, zegt Sifra. De volgende vraag is natuurlijk: wat betekent dat voor de toekomst? Ds Dick van Keulen, gereformeerd emeritus-predikant, zei mij eens over de ontkerkelijking in Nederland: "Ons zendingsgebied is dichtbij gekomen!" Wij hebben iets om te vertellen, om te delen, om de ander mee te verrijken en het zou zonde zijn om het voor ons te houden. De vormen van kerkzijn veranderen, maar het geloof is alle eeuwen even wezenlijk voor ons als nu….


Rik Bronkhorst,
journalistiek ambassadeur van de Raad van kerken Nederland.



Klik hier voor het eerste deel van dit verhaal. 

Raad van Kerken in Nederland | Koningin Wilhelminalaan 5 | 3818 HN AMERSFOORT | 033-4633844 | rvk@raadvankerken.nl

Site design: SyncCP; techniek: SiteCan