Oecumene in Vathorst (2)

Rik Bronkhorst, journalistiek ambassadeur, kwam tijdens zijn kerkelijke zwerftocht in Amersfoort-Vathorst. Hier deel twee van zijn gesprek met ds. Rolinka Klein Kranenburg. 

Ik denk dat het belangrijkste van kerk-zijn is, dat je je niet terugtrekt op een heilig eiland. De mensen in jouw gemeente bewegen zich in alle lagen van de maatschappij. Daar precies moet de verbinding ook komen. Als je jouw kerk-leven en je dagelijks leven gaat scheiden, heeft het gewoon geen zin. Het één mag en kan een verrijking zijn van het ander. Waar de maatschappij vragen stelt, maakt de geloofsgemeenschap ruimte om die vragen aan te pakken. Ook als er geen direct duidelijk antwoord is. Andersom kun je vanuit je geloof je weg zien te vinden in de zin en onzin van het bestaan. Het krijgt allemaal wat meer richting, zogezegd.

Ik ben ook van mening dat juist, omdat je jezelf profileert met je christelijk geloof, het de mens aanspoort om zich niet neer te leggen bij onrecht, sociale ongelijkheid, de kleinen en de kwetsbaren. Je geloof is je sociale opdrachtgever.
Dat laatste heeft mij vooral gemotiveerd om me bezig te gaan houden met Parentshouses Amersfoort. Een vergeten groep een veilig thuis geven. Of...vergeten...eigenlijk een groep die niet gevraagd heeft om in een onveilige, onzekere omgeving te wonen. Dat zijn namelijk de kinderen van ouders die in scheiding liggen. Zij zijn bijna altijd het kind van de rekening.

Parentshouses is er op gericht om één van beide ouders een tijdelijke woonruimte te bieden, gedurende het scheidingsproces. Op deze manier kunnen beide ouders in de buurt van hun kinderen blijven, komt er rust in een zeer hectische periode en is er ruimte om alles zo zorgvuldig mogelijk af te handelen. Mensen die besluiten te scheiden, komen in een zodanige idiote tijd terecht. Zorg om wonen en de financiële regelingen maken de stress vaak ondragelijk. De kinderen merken dat. Papa of mama moet het huis uit, maar er is niet zo gauw een plek. Bij iemand op de bank dan maar, of in de auto slapen zijn geen onbekende oplossingen.

Parentshouses zorgt voor die opvang. Een mooie bijvangst zou natuurlijk zijn dat deze mensen in de rust komen, doordat ze even niet bovenop elkaars lip zitten, en het ook weer aan zouden durven om samen verder te gaan. Dat is misschien wat utopisch, maar het zou kunnen. Wat is de mens zonder zijn dromen, de hoop op beter in zijn of haar leven en geloof?

Ik denk dat geloof/kerk, op de juiste manier gedoseerd, een mooie smaakmaker kan zijn in de samenleving. Tegelijk ook een deelnemer die kritisch tegenover…., een rebel soms, een schuilplaats voor de rechteloze, etc, etc. Ik ben daar wellicht wat idealistisch in. Tegelijk is het zo dat er vanuit de kerken in Nederland de meeste groep vrijwilligers voortkomen. Zonder de kerk en haar vrijwilligers valt de samenleving uit elkaar. Dat zegt nogal wat. Over de samenleving uiteraard, maar ook over het belang van een non-profitorganisatie die naastenliefde hoog in het vaandel heeft staan.
Ik blaas de kerk geen nieuw leven in. De kerk is leven en levend. Misschien ben ik wel één van die creatievellingen, die een originele draai aan de bestaande invulling kan geven, dat wel. Ik ben teveel enthousiast over de diepe waarde van de Bijbelse verhalen en te gelovig om me neer te leggen bij een oppervlakkig bestaan. Ik vind het leven zo’n wonder, krachtig in alle kwetsbaarheid, dat maakt dat ik me blijf inzetten om met mensen die verwondering op te zoeken en te delen.

Ik denk dat de kerk in haar huidige vorm langzaam zal verdwijnen. Wat blijft zijn mensen die aangespoord en opgeroepen door dat weerbarstige woord van liefde, vrede en rechtvaardigheid, blijven samenkomen. Die dat woord blijven herhalen, uitoefenen, bezingen en reflecteren. Daar zullen ook dominees bij nodig zijn, maar wellicht ook in een andere structuur dan nu.




Rik Bronkhorst




Wie het eerste deel van het gesprek wil lezen, kan hier klikken. 


Raad van Kerken in Nederland | Koningin Wilhelminalaan 5 | 3818 HN AMERSFOORT | 033-4633844 | rvk@raadvankerken.nl

Site design: SyncCP; techniek: SiteCan